Paysitforward

2004-03-24T11:36:00.000Z

Kæfa masala með hrísgrjónum

Ég bauð kæfu út að borða um daginn. Kæfan var mjög vandfýsin á mat, svo að ég leyfði henni að ráða á hvaða stað skyldi haldið. Eftir talsverða umhugsun, þá ákvað hún að hana langaði í indverskan mat og þar við sat. Við höfðum ákveðið að hittast á slaginu sex, og fimm mínútur í sex var ég sestur við borð inni á huggulegum indverskum veitingastað að hennar vali. Svo leið og beið. Þjónarnir snérust í kringum mig og spurðu hvort þeir mættu bjóða mér eitthvað að drekka eða borða. Eftir að hafa setið einn við borðið í drjúga stund, þá kemur þjónninn til mín með mjög dapurt augnaráð.
„Herra minn, ertu alveg viss um að þú viljir ekki panta núna? Það er engin skömm í því að kæfa mæti ekki.“
Ég fullvissaði þjóninn um að kæfan hefði sagst koma og ég ætlaði að gefa henni aðeins lengri tíma. Þjónninn hristi höfuðið og fór til hinna þjónanna. Tveir þeirra gáfu hvor öðrum high-five og þjónninn rétti þeim fimmhundruð króna seðil.

Ég hafði lesið matseðilinn um það bil hundrað sinnum þegar kæfan loksins kom. Hún stormaði inn eins og skriðdrekaherdeild.
„Afsakaðu hvað ég kem seint... hvenær mættir þú eiginlega?“ spurði hún svo reiðilega og sló öll vopn úr mínum höndum!
„Nú - klukkan sex... eins og um var rætt!“ ansaði ég ráðvilltur.
„Er það?! Og ertu búin að bíða eftir mér allan þennan tíma? Æ, æ...“ sagði kæfan svo sorgmædd. En sorgin hvarf eins og dögg fyrir sólu þegar hún sá matseðilinn.
„Hvað er í matinn? Ertu búinn að ákveða þig?“ heimtaði hún að vita.
„Nei, ég var ekki alveg búinn að...“ byrjaði ég, og kæfan tók óhikað við stýrinu.
„Jæja, þá skal ég panta. Ég hef sko verið í útlöndum og pantað af indverskum matsölustöðum þar, svo að ég kann þetta allt saman. Hmmm... “ sagði hún og sökk djúpt í eigin hugarheim. Ég þagnaði líka - vildi njóta þagnarinnar svona rétt á meðan ég gat vitandi að þögn væri fátíð forréttindi í kringum kæfur. Þjónninn birtist og augnablikið var horfið.
„Já, við viljum fá Badwa-pönnukökur í forrétt, Danung-kjúlla í aðalrétt og nan-brauð með. Og tvo Tiger-bjóra að drekka,“ sagði hún hátt og hvellt.
„Já, fröken,“ sagði þjónninn með skjálfandi röddu og fór. Á meðan að við biðum eftir matnum, talaði kæfan mikið um útlönd, hvað hún þekkti vel til í útlöndum, og þá sérstaklega skóbúðirnar á Oxford-stræti og Tottenham Court Road.

Ég var í þann mund að fara að þykjast að bregða mér á snyrtinguna til að fá að hvíla eyrun (svona eins og maður gerir), þegar þjónninn kom með forréttina: Tvær stórar pönnukökur.
Kæfan þagnaði í miðju orði. Eitthvað var að, það gat ekki annað verið, kæfur þagna ekki að ástæðulausu... Hún tók einn pínu, pínu lítinn bita af pönnukökunni og spítti honum svo umsvifalaust út úr sér.
„Ugh! Þetta er gjörsamlega óætt! Þjónn!“ kallaði hún svo.
„Ehm... er þetta svona slæmt? Þetta er fínn veitingastaður, kokkurinn er greinilega indverskur og... bíddu, ég skal smakka þetta, kannski fékkstu bara vondan bita?“ spurði ég.
„Nei!“ æpti kæfan. „Ég er sérfræðingur í indverskum réttum og þessi réttur á að koma með Chutney-sósu og dressing! Ekki þessari fitu sem hér ber fyrir augu!“
Ég reyndi að benda á diskinn sem kom með pönnukökunum, diskur með rauðri sósu annars vegar og hvítri sósu hins vegar, en allt kom fyrir ekki.
„Þjónn! Taktu þessar fitu-drjúpandi pönnukökur til baka! Þær er óætar!“ staðhæfði hún.
Þjónninn fjarlægði auðmjúkur pönnukökurnar og kom stuttu síðar með aðalréttina. Þjónninn glotti illskulega þegar hann lagði réttina á borðið.
„Verði ykkur að góðu, ó kurteisu gestir,“ sagði hann hljóðlega og fór svo aftur til hinna þjónanna. Ég tók eftir því að þeir bentu mikið að borðinu okkar og hlógu kvikindislega.

En ég gat ekki einbeitt mér að því - kæfan var núna komin á flug og eftir kvöldmatinn hringdi í eyrum mínum eftir allt kæfu-suðið.
„Eh, ég skal borga,“ flýtti ég mér að segja og hljóp að kassanum. Kæfan fylgdi fast á hæla mér. Við afgreiðsluborðið var skál með ókeypis after-dinner brjóstsykrum og ég fékk mér einn og rétti kæfunni svo einn líka. Ég spjallaði aðeins við kokkinn, sem var hinn vingjarnlegasti, en svo heyrðust skyndilega mikil óhljóð frá kæfunni.
„OJ! Þetta er VIÐBJÓÐUR!“ hrópaði hún upp yfir sig og skyrpti brjóstsykrinum á afgreiðsluborðið. „Nei, þetta fer ekki inn fyrir mínar varir! Oj bara!“
Augnabrýr kokksins þyngdust og munnur hans varð að skeifu. „Var... maturinn... í lagi, herra minn?“ sagði hann glottandi og renndi Vísa-kortinu í gegn.
„Já, afar ljúffengur, þakka þér fyrir,“ svaraði ég.
„Var allt í lagi með... Badwa-pönnukökurnar?“ spurði hann þá lágt.
„Eh... kannski eilítið mikil fita á þeim... held ég...“ sagði ég.
„Einmitt það, já... einmitt það...“ sagði þá kokkurinn og rétti mér kvittunina. Við þökkuðum fyrir okkur og fórum.

Kæfan vildi fara í rómantíska gönguferð en ég tók það ekki í mál - kæfan skyldi sko fá að vinna fyrir þessari niðurlægingu! Ég dró hana heim til sín og sleit hana úr fötunum eins fljótt og unnt var. Hún klæddi mig með semingi úr jakkafötunum, en stoppaði svo skyndilega.
„Hvað er þetta á hálsinum á þér?“ spurði hún.
„Ha? Áreiðanlega ekkert - ekkert múður núna! Ég borgaði matinn og allt!“
Afklæðslan hélt áfram og þegar bolurinn féll á gólfið, þá starði hún á mig.
„Ertu alltaf svona?“ spurði hún gapandi. Þá varð mér litið á loðna bringuna og sá hvað hún átti við: Ég var rauður eins og nýsoðinn humar! Litlir rauðir dílar þökktu allan líkama minn frá hálsi niður að mitti (ég þorði ekki að gá neðar!).
„Hvað í...?“ hváði ég, en svo rann upp fyrir mér ljós. Glottið á þjóninum, hláturinn, kokkurinn... þetta lá ljóst fyrir! Þeir hefndu sín á dónalegri framkomu kæfunnar á mér!!

Jæja, þetta var greinilega ekki meant to be, svo að ég klæddi mig þegjandi og hljóðalaust og fór heim. Dílarnir hurfu seint og síðar meir og sárin gréru hægt og rólega. En ég hafði lært mína lexíu...

Sometimes when you send food back, you get a dishful of Pays it forward in return!

2004-01-08T14:46:00.000Z

Hver er sinnar kæfu smiður

Ég tók þátt í smásagnasamkeppni um daginn. Ég sat sveittur að langt fram á kvöld í nokkrar vikur við að fínpússa meistaraverkið - þetta var frumleg og blóðug ástarsaga með hádramatískum endalokum - og þegar ég loks var ánægður með afraksturinn sendi ég hana inn í keppnina. Þar sem þetta var virt og merkileg keppni, þá var að sjálfsögðu hátt þátttökugjald, sem ég varð að borga. Svo leið og beið og eftir margra vikna bið fékk ég tilkynningu í pósti: „Til hamingju með smásöguna. Gerðu svo vel og mættu á verðlaunaafhendinguna næstkomandi fimmtudag á vinsælt kaffihús í miðbæ Reykjavíkur.“

Joy of joys! Ég skellti mér til rakara og lét hann snyrta mig allan, raka af mér skeggið og bóna á mér skallann, og ég lét meira að segja pressa jakkafötin mín. Nú, stóra stundin rann upp og ég mætti á tilskyldan stað á tilskyldum tíma. Ég mætti ef til vill helst til snemma, enginn annar er mættur, en smám saman fylltist staðurinn. Ég sötraði rauðvínið mitt í rólegheitum því ég vildi vera skýrmæltur þegar ég tæki við verðlaununum og svo loksins stóð karl upp og hann tilkynnti að hann væri formaður dómnefndar. Hann tuðaði eilítið um hversu margir tóku þátt í ár og svo var komið að því: „Herrar mínir og kæfur...“ sagði hann, „þriðja sætið hlýtur... (drum roll)... fröken Kæffjörð!“
„Ókei, allt í lagi,“ hugsaði ég með mér, „hún á víst að vera ágætur penni, þessi. Það verður gaman að heyra eitthvað eftir hana, þó svo að það er óneitanlega hvimleið tilviljun að þetta skuli einmitt vera ástkæfa formanns dómnefndar. Well, svona er þetta lítill heimur.“

Kæffjörð steig upp í púlt, hneigði sig og beygði, tók við verðlaununum og byrjaði að lesa söguna. Þetta var ágæt smásaga, en því miður hafði ég lesið hana svona hálfu ári áður, og þá var hún eignuð öðrum rithöfundi, kanadískum að uppruna. Sem sagt: Kæfan hafði þýtt og staðfært aðra smásögu, eignað sér hana og unnið út á það.
„Fine,“ hugsaði ég, „þetta er nú ágætlega gert hjá henni... og það verður nú að throw kæfum a bone svona við og við - til að þær fari ekki að skæla!“
Þessi upplestur tók rúman hálftíma og var fólk farið að ókyrrast nokkuð að lesningu lokinni.
„Jæja, við þökkum fröken Kæffjörð fyrir hennar frábæra framlag,“ sagði formaður dómnefndar hressilega, „og ég þykist viss um að við munum heyra meira frá henni í framtíðinni. Og þá er komið að öðru sæti! Annað sæti hlýtur nefnilega... (annað drum roll)... fröken Kæffjörð!“

„Ha?“ heyrðist í einhverri hugaðri sál í salnum, og fólk leit hvort á annað, mjög undrandi yfir þessari skrítnu tilviljun.
Fröken Kæffjörð steig galvösk aftur upp í púlt, þakkaði aftur fyrir sig og hófst nú annar lestur. Þessi saga var talsvert síðri, enda kannaðist ég ekki við að hún væri stolin. Mónótónísk rödd kæfunnar drónaði on and on - sagan er samtal tveggja aðila, þau töluðu endalaust, endalaust áfram, áfram, þau mösuðu og mösuðu, virtust aldrei ætla að stoppa aldrei, aldrei! Salargestir neyddust til að hlýða á þennan ófögnuð til enda og héldu áfram að drekka.
Það var heldur dræmt klapp sem fröken Kæffjörð fékk að sögu lokinni, fjörutíu mínútum síðar.
En formaður dómnefndar var ekki af baki dottinn: „Já, þetta voru nú óvænt og spennandi endalok! En loksins, loksins er komið að fyrstu verðlaunum. Já, því besta smásagan í ár er... (drum roll)... smásagan hennar fröken Kæffjörð!“
Það ríkti grafarþögn á meðan Kæffjörð stóð upp, gekk upp í púlt og þakkaði fyrir sig. „Vá, hver hefði trúað því að ég myndi senda inn þrjár smásögur og ALLAR myndu þær vinna verðlaun?!“ spurði hún glöð út í sal.
En ekkert svar fékkst tilbaka - bara illilegt augnaráð og einstaka urr. Margir stóðu upp og fóru heim, vonsviknir yfir þessu grútleiðinlegu kvöldi, en ég ákvað að vera áfram og heyra þessa „bestu smásögu ársins“. Strax áður en lesturinn hófst þá áttaði ég mig á því að þessi saga var líka stolin, í þetta skipti var það nýleg kvikmynd sem var fórnarlamb fröken Kæffjörð. Í tæpan klukkutíma þurfti ég að hlusta á enn einn tilgerðalegan upplestur kæfunnar, og eyrun voru bókstaflega að losna af höfði mínu af þreytu þegar allt var yfirstaðið.

Söguna mína fékk ég aftur seint og síðar meir (að því er virtist í upprunalegu umslagi), og ég henti henni beint í pappírstætarann... bara til að Pays it forward!

2003-12-09T15:58:00.000Z

Paysitforward is a like a box of chocolates...

Ég fór í afmælisboð um daginn. Vinkæfa mín átti afmæli og hún ákvað að hafa „opið hús“, það er að segja að fólk mátti mæta heim til hennar eitt kvöld og skilja eftir pakka. Ég ákvað að vera grand á því - sérstaklega með það í huga að hún hafði algjörlega hunsað afmælið mitt - og fór í sértilgerða súkkulaði- og nammilaðibúð. Ég skoðaði mig um vel og lengi þar til ég fann stóran og girnilega konfektkassa, afar fallegur að utan og líka fullur af svokölluðum súkkulaðiskeljum. Ég þurfti ekki að hugsa mig lengi um... enginn verður svikinn af þessum kassa! Bæði gott innihald en einnig hefur hann notagildi eftir að konfektið er búið!
Og viti menn: Þegar ég afhenti gjöfina varð kæfan líka afar ánægð. Augu hennar lýstu upp eins og grænir gimsteinar þegar hún handlék þessa tveggja hæða súkkulaðiveislu.
„Hvað varstu að hugsa?!“ sagði hún og sleikti út um. „Viltu kannski að ég verði feit!“
„Nei, auðvitað ekki,“ var ég fljótur að svara. „Og ef þú lendir í vandræðum með að klára þetta, þá áttu eflaust einhvern að sem getur aðstoðað þig við þetta...?“
Kæfan hunsaði þetta hint... hún herti bara saman varirnar og gekk frá konfektkassanum.
Jæja, eftir að hafa fengið Sprite-glas og hrísköku, þá tilkynnti kæfan að hún væri orðinn þreytt og yrði að fara að sofa. Samþykkti ég það og hélt heim á leið, ánægður að hafa gefið góða gjöf.

Tveim dögum seinna hringdi kæfan.
„Heyrðu...“ byrjaði hún óörugg. Ég heyrði strax að eitthvað var að, hún var svo óstyrk. Hún vill eitthvað, hugsaði ég.
„Gætum við kannski hist í kvöld?“ sagði hún þá.
„Jú, jú, ég ætla bara að vera heima í kvöld og reyna að vinna örlítið. En þér er frjálst að kíkja við um átta-leytið,“ sagði ég henni.
„Fínt!“ sagði hún og andvarpaði létt. „Sjáumst þá - bæjó!“
Þetta verður nú eitthvað dálaglegt, hugsaði ég með mér.
Á slaginu átta hringdi svo dyrabjallan. Ég opnaði útidyrahurðina og þar stóð kæfan. Og með báðum höndum hélt hún utan um konfektkassann góða - óopnaðann!
„Komdu inn fyrir,“ sagði ég og vísaði henni inn í stofuna. Við settumst í tvo hægindastóla, og ég gerði mig tilbúinn fyrir orrustuna.
„Ehm, er eitthvað að?“ spurði ég varlega.
„Ha, nei, nei... en hvar fékkstu annars þetta konfekt?! Ég fór að skoða kassann og síðasti söludagur er eftir aðeins tvo mánuði! Keyptirðu þetta útrunnið einhvers staðar hræódýrt til að gefa mér, eða...?“
Ég kunni ekki beint við þennan ásökunartón og sagði henni eins og var:
„Þetta er afskaplega fínt konfekt sem ég keypti í fínni konfektbúð og í öðru lagi þarftu ekki að hafa áhyggjur að síðasta söludegi konfekts þar sem það endist venjulega langt fram yfir síðasta söludag. Og í þriðja lagi þá eru tveir mánuðir í síðasta söludag!!“
Hún horfði á mig og kinkaði kolli.
„A-ha, a-ha. Einmitt það, já,“ sagði hún. Svo tók hún plastið utan af konfektkassanum og rétti mér. „Gjörðu svo vel og fáðu þér einn mola,“ sagði hún og brosti fallega til mín.
Ég lét ekki segja mér það tvisvar - þetta er algjörlega gómsætt konfekt. Tók ég einn mola og smjattaði á. Kæfan fylgdist vel með öllum hreyfingum mínum, og svo loksins tók hún sjálf einn mola úr kassanum. Hún japlaði á honum um stund og sagði svo: „Jú, veistu... þetta er alveg frábærlega gott konfekt!“
„Hvað sagði ég?“ sagði ég en fékk ekkert svar... kæfan var nefnilega dottin inn í sjónvarpsþátt í sjónvarpinu, og það er enginn leið á jörðu eða á himni að ná sambandi við þessa kæfu þegar sjónvarpið hefur náð athygli hennar.
Ég ákvað að láta málið niður falla og horfði með henni á þáttinn. Svo kom auglýsingahlé og þar sem mig langaði í meira konfekt tók ég að skimast um eftir því. Það var hvergi sjáanlegt. Einkennilegt, hugsaði ég með mér. Afar einkennilegt.
Sjónvarpsglápinu lauk um síðir og kæfan gerði sig líklega til að fara. Hún stóð upp og mundi svo allt í einu... konfektið! Hún beygði sig niður og dró fram stóra konfektkassann undan hægindastólnum! Hún hafði falið konfektið svo að ég gæti ekki fengið mér meira!
„Heyrðu, takk fyrir mig,“ sagði hún skammlaust. „Og takk aftur fyrir konfektið. Það verður virkilega gott að borða það...“
„Jamm... verði þér að góðu,“ andvarpaði ég sem hún skellti á eftir sér þegar hún fór.

Paysitforward... you never know what you's gonna get!

2003-11-21T08:40:00.000Z

Life imitates Art imitates... Pays it forward!

Ég fór á djammið um daginn með góðum vini mínum. Við sátum í hægindum okkar drekkandi viský með klaka þar sem skyndilega birtist kæfa við borðið okkar. Hún var greinilega í góðum gír - það er að segja ofurölvi.
„Heyrðu, þú ert Paysitforward, er það ekki?“ spurði hún stóreygð. „Þú veist, Paysitforward, höfundur bókarinnar Kæfusögur?“
Ég leit á vin minn og yppti öxlum. „Jú, jú, Kæfusögur... sem fæst í öllum betri bókabúðum á aðeins þúsund krónur. Fullkomin jólagjöf fyrir bæði vini og ættingja - kæfur á öllum aldri!“
„Ha ha! Þú ert fyndinn! Ég er sko alls engin kæfa!“ sagði hún og málstöðvarnar tvær höfðu verið ræstar. „Mér fannst sérstaklega góð sagan þar sem kæfan var að pota alltaf í þig... alveg meiriháttar fyndið!“
„Þakka þér fyrir, en ég get fullvissað þig um að þetta var allt annað en ánægjuleg lífsreynsla. Ég vakna enn á upp öskrandi á nóttunni, dreymandi um utanbæjarkæfuna,“ sagði ég. „Og ég er ekki viss um að öxlin muni nokkurn tímann jafna sig...“
„En þetta var svo FYNDIÐ!“ ítrekaði hún. „Alltaf að pota, pota, pota...“
Svo allt í einu lýstu augu hennar upp eins og demantar í myrkri. Hún lyfti upp hægri hönd sinni, rétti út vísifingurinn og potaði svo þéttingsfast í öxlina á mér.
„Á!“ sagði ég.
„Ha ha ha!“ hló kæfan og potaði aftur, fastar í þetta skiptið.
„Ái á!“ endurtók ég og hlátur kæfunnar ágerðist.
„Þetta er svo hræðilega fyndið!“ tísti hún og potaði aftur.
„Simple pleasures for simple minds,“ hugsaði ég og reyndi svo að hunsa hana eins og ég gat. En allt kom fyrir ekki - hún hélt áfram og áfram að pota í mig. Ég fann hvernig mar var farið að myndast, og þá sagði ég: „Ókei, nú er gamanið búið!“
Hún hætti eitt augnablik og potaði svo aftur af fullum krafti.
„Á!“ sagði ég ákveðið og kæfan sprakk úr hlátri.
„Heyrðu nú mig,“ sagði ég og greip um hendur kæfunnar, „nú hættir þú! Heyrir þú það?!“
Kæfan fann fyrir yfirburða styrkleika æðra kynsins og varð strax afar auðmjúk.
„Já, nú er ég hætt,“ sagði hún sorgmædd. „Ég lofa því!“
„Gott, þakka þér fyrir,“ sagði ég og sleppti henni.
Um leið og hún varð laus úr greipum mér potaði hún aftur í öxlina á mér... eins fast og hún gat!
„Ái, heyrðu hvað á þetta eiginlega að þýða?“ hrópaði ég og greip um hana aftur. „Þú lofaðir að hætta að pota!“
„Ha ha ha! Já, en ég er KÆFA og ég má alveg skipta um skoðun!“ lýsti hún þá stolt yfir. „Kæfa, kæfa, kæfa!“
Við vinirnir urðum að játa okkur sigraða og lögðum af stað heim. Og kæfan elti okkur, potandi í axlir okkar eins oft og hún mögulega gat á þessari löngu leið...

Ef þú heldur að þú vitir hvað Paysing it forward er... prófaðu þá að ganga heim af djamminu með kæfu kölluð Pol Pot!

2003-11-17T11:24:00.000Z

Who invited you? Who invited your paté?

Ég bauð nokkrum vinum í heimsókn um daginn. Við höfðum í sameiningu verið að brugga bjór og nú var loksins komið að því: Smakka átti guðaveigarnar um kvöldið. Öllum var boðið - sent var sérstaklega út sms tilkynning til allra aðila sem höfðu komið nálægt brugginu og heyrðust engin mótmæli. Svo atvikaðist það þannig að ég var að keyra þennan tiltekna dag og ákvað að athuga hvort einhver vildi fá far heim til mín. Fyrstu tveir sem ég hringdi voru bara fegnir að heyra í mér og þáðu farið með þökkum, svo eftir að ég sótti þá vorum við orðnir þrír í bílnum. So far so good, en sá næsti á listanum var kæfa...
Rétt áður en við komum að heimili kæfunnar var sent annað sms og látið vita að við værum á leiðinni. Stuttu seinna hringdi síminn.
„Halló! Hvað í djöflinum á þetta eiginlega að þýða?“ sagði kæfan í símanum.
„Nú, við ætlum að smakka bruggið - ætlaðir þú ekki áreiðanlega að koma?“ forvitnaðist ég.
„Hvað áttu við?“ ansaði kæfan önug.
„Bíddu, ég er að keyra - viltu ekki tala við strákana?“ spurði ég og reyndi að rétta símann yfir til þeirra. En því miður voru þeir í skemmtilegum glens-gír akkúrat þessa stundina og vildu ekki taka símann. Kæfan vildi heldur ekki heyra minnst á að tala við neinn annan en mig.
„Svona nú! Útskýrðu hvað er í gangi!“ skipaði hún fúllynd.
„Komdu bara út,“ sagði ég. „Við erum staddir beint fyrir utan húsið þitt til að sækja þig í bruggsmökkun. Gerðu það - vertu sanngjörn og komdu bara út. Ef það er eitthvað vandamál í gangi, þá ræðum við það bara á eftir, ókei?“
„NIX! ALDREI!“ æpti þá kæfan. „Fyrst að þið eruð svona stemmdir þá getið þið bara átt ykkur!“
Svo skellti hún á.

Nú, það var þá ekkert annað eftir í stöðunni en að keyra heim. Þegar þangað var komið tók ég strax eftir því að viss dapurleiki var kominn yfir hópinn. Jú jú, við smökkuðum bruggið og það var allt í lagi, en það vantaði eitthvað. Við reyndum að syngja til að halda góða skapinu gangandi en allt kom fyrir ekki: Um miðnætti voru allir farnir heim til sín. Þá ákvað ég að komast til botns í þessu dularfulla kæfu-máli. Enginn svaraði þegar ég hringdi heim til hennar svo að ég greip til örþrifaráða og sendi henni svohljóðandi sms:
„Hæ, hvað gerðist eiginlega í dag? Ég sem hélt að þú vildir vera memm, og taka þátt í þessu með okkur. What up?“
Stuttu síðar fékk ég svo svarið á sms-formi: „Fokk þú og þitt krú!“

Það leið langur tími þar til þessi kæfa vildi tala við mig aftur - og enn þann dag í dag veit ég ekkert hvað gekk að kæfunni þennan dag. En ég lærði mikilvæga lexíu: Það eitt að skipta um skoðun... getur verið gott Pays it forward!

2003-10-31T09:43:00.000Z

Gefðu góða gjöf: Pays it forward!

Ég fór í afmælisveislu um daginn. Kæfan sem bauð mér er algjör Safnara-kæfa, og hún hefur sérstakt dálæti á litlum postulíns-dýrum. Við vorum nokkur sem var boðið saman og ákváðum við því að sameina krafta okkar og kaupa eina stóra og myndarlega gjöf.
Eftir að hafði verið ákveðin fjárhagsrammi, þá fórum við á stúfana. Við leituðum í öllum betri búðum bæjarins en fundum ekkert sem okkur fannst vera nógu gott fyrir þessa kæfu, sem við nota bene höfðum þekkt ansi lengi.
Tókum við því til þess örþrifaráðs að leita út fyrir landsteinana og næstu vikur fóru í að leita að nógu fallegri gjöf á internetinu handa kæfunni. Við vissum ofurvel af skapofsa hennar, svo að við vildum passa okkur á að gera henni til geðs - þetta var jú afmælið hennar.
Seint og síðar meir fundum við svo, á uppboðssíðu einni, sett af postulíns-dýrum sem við vorum sannfærð um að kæfunni myndi líka vel við. Flýttum við okkur því að panta það strax, og vonuðum við að gjöfin næði að koma til landsins fyrir afmælisveisluna góðu.

Vikurnar liðu og allt stefndi í að planið myndi ekki ná að ganga upp. En á síðustu stundu (sama dag sem veislan átti að vera), kom pósturinn með pakka til mín; postulíns-dýrin voru í höfn! Vinahópurinn var að vonum feginn, og dýrin voru samstundis pökkuð vandlega inn.
Við komum í veisluna glöð í bragði og opnaði afmælisbarnið fyrir okkur.
„Hvar er gjöfin?“ spurði hún fyrst af öllu, og þegar við réttum henni gjöfina, grýtti hún út úr sér: „Gangið í bæinn!“
Kæfan var ekki lengi að rífa upp pakkann, og þegar hún gerði sér grein fyrir því hvað þetta var rak hún upp stór augu. Hún horfði á okkur með skrítnum svip og hló svo dátt: Ha ha ha!
Veislan var hin ágætasta, kæfan bauð upp á afgangstertur úr tilraunaeldhúsi mömmu sinnar frá því deginum áður, en terturnar voru góðar engu að síður.

Daginn eftir (sem var laugardagur), ákvað ég að kíkja á flóamarkað í Kolamolaportinu. Eftir að hafa skoðað mig um þar í einhverja stund, þá sá ég skyndilega einn bás sem seldi alls konar smáhluti. Ég skoðaði það sem er til sölu og rak augun í lítil postulíns-dýr... alls ekki ósvipuð þeim sem við höfðum keypt handa kæfunni.
Ég hringdi strax í kæfuna.
„Hæ og takk fyrir síðast,“ sagði ég. „Heyrðu, ég er hérna niðri í Kolamolaporti og það eru til fleiri svona postulínsdýr sem þú ert að safna. Á ég að kaupa þau handa þér og þú getur borgað mér aftur seinna, eða...?“
„Ehm, nei, nei,“ stamaði kæfan.
„Nú?“ spurði ég eins sakleysislega og ég gat.
„Sjáðu, til... þannig er mál með vexti... að ég... seldi gjöfina ykkar!“ sagði kæfan blákalt.
„Þú... SELDIR... gjöfina okkar? Daginn eftir?!“ endurtók ég undrandi.
„Jamm, nema eitt dýrið. Búðarsalinn vildi ekki kaupa það, svo að ég er núna heima að mála dýrið til að ég geti reynt að selja það aftur á eftir... Takk samt æðislega fyrir gjöfina!“
„Hvað...?“ byrjaði ég, en ég þorði næstum ekki að spyrja. „Hvað fékkstu fyrir þetta?“
„Það var nú mest lítið... einhverjir hundrað-kallar,“ tilkynnti kæfan mér.
„Bíddu, ertu kannski hætt að safna svona dýrum?“ spurði ég niðurbrotinn.
„Nei, nei, alls ekki!“ sagði hún flissandi. „Þvert á móti! Takk aftur fyrir!“
„Ókei, bless þá,“ sagði ég þreyttur. „Gangi þér vel með söluna!“
„Takk fyrir! Bæjó!“

Þegar vinirnir heyrðu þetta, vorum við afar ósammála um hvað skyldi gera næst. Sumir vildu refsa kæfunni, aðrir að hún fengi ekki fleiri gjafir frá okkur. En ég var ekki á þeirri skoðun... after all, þá gaf hún okkur stærstu gjöfina sem hægt er að gefa: Paysing it forward!

2003-10-22T08:33:00.000Z

Ekki er hægt að klippa á Pays it forward!

Ég fór í klippingu um daginn þar sem var kominn tími á að snyrta hársvörðinn aðeins. Ég var á gangi í átt að hárgreiðslustofunni, þegar farsíminn minn hringdi.
„Halló?“ ansaði ég kurteisislega.
„Ha? Af hverju sagðirðu halló?“ sagði hissa rödd á hinum endanum. Þessa rödd þekkti ég allt of vel - hún tilheyrði nefnilega kæfu sem oftast er nefnd Kleinan.
Ég dró djúpt andann.
„Afsakaðu. Hvað átti ég annað að segja?“ spurði ég þreytulega.
„Nú... halló! En í öðrum tóni!“ útskýrði kæfan.
„Ég skal hafa það í huga næst þegar þú hringir,“ sagði ég fullvissandi. „En ég er að fara í klippingu. Má ég kannski hringja í þig síðar?“
„Hvert ætlar þú að fara?“ vildi kæfan fá að vita.
„Ég veit það ekki - ég var að hugsa um hárgreiðslustofuna Papaya, hérna rétt hjá mér.“
„Hárgreiðslustofu?! En þú ert KARL! Og karlar eiga að fara á rakarastofur,“ útskýrði hún fyrir mér. „Nei, þú átt að fara á Rakarastofuna hans Chrétien!“
Fyrst að þessi tiltekna rakarastofa var mjög nálæg samþykkti ég þetta án nokkurra mótmæla - það er alltaf gaman að prófa nýjan rakara.
Á meðan ég gekk á rakarastofuna masaði kæfan non-stop í símann um það af hverju ég ætti að fara á rakarastofu en ekki hárgreiðslustofu, en svo þegar ég loksins kom á áfangastað tilkynnti ég henni það.
„Heyrðu, nú verð ég að hætta,“ sagði ég, „ég er kominn inn og búinn að taka mér númer. Ég skal hringja í þig þegar ég er búinn.“
„Nei!! En ég á eftir að segja þér aðalástæðuna fyrir því að ég hringdi í þig. Þetta er AFAR mikilvægt!“ sagði kæfan leyndardómsfullt.
„Nú?“ spurði ég, vitandi fullvel að það gat ekki verið satt.
„Já, þannig er mál með vexti, að svo gæti farið að ég fái símtal fljótlega... afar mikilvægt símtal,“ útskýrði kæfan.
„Nú?“ endurtók ég.
„Það er möguleiki á að ég fái að vita á eftir hvort að ég fái styrk til að þýða!“ skríkti í henni.
Rétt í þessu kom hárgreiðslukæfa að mér og sagði: „Næsti, gjörðu svo vel.“
„Heyrðu, þetta eru virkilega góðar fréttir,“ sagði ég, „en nú er röðin komin að mér - ég skal hringja í þig á eftir, ókei?“
Kæfan var ekki tilbúin til þess að hætta masinu, en gaf sig svo loksins þegar ég hótaði að skella á hana... kæfur verða nefnilega alltaf að eiga síðasta orðið.

Hárgreiðslukæfan var eðalkæfa í hæsta gæðaflokki, og ekki leið á löngu þar til að við vorum farin að rabba saman af mikilli ákefð. Við náðum mjög vel saman og var ég í þann mund kominn að því að spyrja hana um símanúmerið hennar þegar önnur kæfa kom skyndilega aðsvífandi.
„Afsakaðu - heitir þú Paysitforward?“ spurði hún.
Ég var mjög hissa á þessari framþróun mála.
„Ha, já,“ stundi ég upp úr mér. „Hvernig vissirðu það?“
„Það er einhver í símanum til þín.“
„Það getur ekki verið,“ sagði ég. „Ég er með símann minn á silent.“
„Það var ekki farsíminn þinn sem hringdi - það er fyrirtækjasíminn.“
„Nei, nei, það er útilokað. Það veit enginn að ég er hérna nema...“
Ég stoppaði í miðri setningu og kyngdi.
„Gætirðu tekið skilaboð fyrir mig?“ bað ég. „Segðu bara að ég muni hringja um leið og ég er búinn hérna.“
Kæfan fór en kom fljótlega aftur.
„Það er ung kæfa í símanum og hún segir að þetta sé MJÖG áreiðandi!“
Augu allra á rakarastofunni tóku nú að beinast að mér og fólk beið spennt átekta. Og ég átti engra kosta völ - ég varð að standa upp og ganga þvert í gegnum alla rakarastofuna hálfklipptur og með rakarasvuntuna á mér. Ég sá að viðstaddir horfðu á mig áhyggjufullum augum... án efa voru þau hugsandi: „Skyldi kæfan hans vera að eiga?“ eða „Ætli einhver hafi lent í slysi?“
Ég andvarpaði og tók upp símtólið.
„Já, halló?“
„Hæ!“ Þetta var Kleinan, eins og mig grunaði.
„Ég er í miðri klippingu,“ sagði ég hvasst. „Sagðist ég ekki ætla að hringja í þig á eftir?“
„Jú, en ég VARÐ að láta þig vita!“ sagði kæfan.
„Ókei, hvað er búið að gerast síðustu tíu mínúturnar?“ spurði ég.
„Ekkert!“ tilkynnti kæfan sorgmædd. „Ég fæ víst ekki að vita neitt fyrr en á morgun...“
Ég skellti reiðilega á og settist aftur í rakarastólinn. Ég sá að eðalhárgreiðslukæfan horfði á mig með grunnsamlegu 'Hver-var-þetta?' augnaráði.
„Eh, þetta var enginn - ekki eiginkæfa mín, að minnsta kosti!“ sagði ég vandræðalega.
Eðalhárgreiðslukæfan gretti sig og restin af klippingunni fór fram í ískaldri þögn.
Þegar ég var svo að borga fyrir klippinguna, spurði ég hana sakleysislega: „Heyrðu, mætti ég kannski spyrja þig...?“
„GJÖRÐU SVO VEL AÐ KVITTA HÉR!“ æpti eðalhárgreiðslukæfan.
Jæja, það var ekkert annað hægt að gera en að kvitta og snáfa svo skömmustulega út... þetta hafði verið bæði óvænt og vel lukkað Pays it forward!

Paysing it forward means you never have to say you're sorry!

2003-10-17T16:34:00.000Z

Erfið ákvörðun? Svarið er Paysit forward

Ég var að tala við kæfu um daginn. Ég tók strax eftir því í upphafi samtalsins að hún var óvenjulega æst og óróleg, en venjulega var hún geðgóð með afbrigðum (fyrir kæfu). Við höfðum oft rætt saman en aldrei hafði ég séð hana svona áður. Samtalið gekk þó prýðilega vel og ákvað ég að slá á létta strengi til að létta andrúmsloftið og tókst það með ágætum. Eftir drykklanga stund vorum við búin að ræða um heima og geima og ákvað kæfan að færa samtalið á aðra braut. Byrjaði hún umsvifalaust að spyrja mig mjög nærgöngulla spurninga sem ég gerði mitt besta til að svara, en var alls ekki viðbúinn og gekk því brösulega við sumar spurningarnar.

Að lokum varð hún ósátt við eitt svarið því ég fór undan í flæmingi og hún gaf mér gnístandi augnaráð. Mér dauðbrá við þessa framvindu mála og það sem kom næst kom mér gríðarlega á óvart. Kæfan tók sig til og sparkaði í sköflunginn á mér! Ég vissi ekki hvaðan á mér stóð veðrið en greip um sköflunginn og barmaði mér.
„Ekki ýkja svona,“ sagði kæfan þegar ég byrjaði að kvarta og spyrja hvað væri á seyði.
„Svaraðu bara spurningunni,“ sagði hún einbeitt á svip, „og þá hættir þetta.“ Ég gapti af undrun og virti kæfuna fyrir mér - henni var alvara.
„En ég VIL ekki svara henni,“ maldaði ég í móinn. Svar kæfunnar var stutt en markvisst. Annað spark í sköflunginn, að þessu sinni af fullu afli!
„Svaraðu bara spurningunni, vertu ekki með þessa stæla,“ sagði hún pirruð. Ég greip um sköflunginn um leið og það sortnaði fyrir augunum af sársauka - hún var ekki að grínast. Mér fannst ég knúinn til að reyna að koma mér úr þessum vandræðum sem ég hafði komið mér í áður en ég beinbrotnaði!

„Elskan,“ sagði ég undurblítt, „hvað er eiginlega á seyði? Ég trúi ekki að þú sért svona fúl yfir því að ég svari ekki þessari spurningu, það hlýtur að vera eitthvað annað.“
„Þú skilur ekki,“ sagði kæfan róleg, „þetta er búinn að vera mjög erfiður dagur og ég er að taka MJÖG erfiða ákvörðun.“

Ég brosti því ég skildi hana mjög vel, hún var bara Paysing it forward! Ég setti því silkihanskana á mig og hélt samtalinu áfram. Það var á þessari stundu sem ég vissi að þessi kæfa var fyrir mig - enginn nálgaðist hana í listinni að Paysit forward.

2003-10-12T13:32:00.000Z

Enginn verslar eins og kæfa

Ég fór að versla í Táralind um daginn. Reyndar vantaði mig ekkert, en kæfa (sem er þó svo skynsöm að keyra ekki sjálf) bað mig um að vera bílstjóri. Ég samþykkti þetta ráðabrugg með semingi, og minnti kæfuna ennfremur á að allir sannir karlmenn hræðast verslunarleiðangra með kæfum meira en þeir hræðast Svarta dauða. Þess vegna spurði ég hana hvort að þetta yrði áreiðanlega ekki stutt ferð - ég var afar tímabundinn þennan tiltekna dag.
Kæfan brosti fallega til mín (enda er það eitt af því sem þær gera best), og hún fullvissaði mig um að þetta yrði afar fljótlegt.
„Ég er þekkt sem einn af landsins snöggustu shoppers,“ sagði hún svo alvarleg á brún. „Ég undirbý mig fyrir verslunarleiðangurinn - þannig veit ég nákvæmlega hvað ég vil, sjáðu til!“
Fair enough, hugsaði ég, og við lögðum af stað.
Ferðin þangað tók ekki langan tíma, en á leiðinni hafði ég fræðst um alla hagi kæfunnar - án þess að spyrja nokkurs! Hún útskýrði af hverju blúndur væru betri en pífur, af hverju teinótt væri betra en köflótt og fleira í þeim dúrnum.
Þegar ég steig svo út úr bílnum við Táralind var ég með hellu fyrir eyrunum, ég gat bara vonað að það myndi hjálpa að deyfa aðeins áframhaldandi suð kæfunnar. En ekkert gat undirbúið mig fyrir þann hrylling sem var í vændum. Um leið og við vorum komin inn í þennan risavaxna lók (sem útskýrir segulafl hans á kæfur), snýr sér kæfan að mér og segir gallvösk: „Mig vantar tösku!“
Ég stífnaði allur upp - ég vissi fullvel hvað þetta þýddi: klukkutímar og klukkutímar ofan í algera sársaukafulla tímasóun...
„En... en... en...,“ reyndi ég að segja, „þú sagðir að þetta yrði fljótlegt?“
„Jamm. AFAR fljótlegt!“ sagði hún brosandi út að eyrum. „Jæja, af stað núna! Chop-chop!“

Ég kom strax auga á eina búð sem mér fannst líkleg til að eiga töskur, og fórum við þar inn. Ég gekk rakleiðis að töskustandinum, benti á eina tösku og sagði: „Heyrðu, þessi lítur vel út. Einmitt taska eins og þig vantar!“
Hún kinkaði kolli til samþykkis, en varð samt að taka upp töskuna, þreifa á henni og opna á henni öll hólf áður en hún var fullkomlega sátt.
„Já,“ sagði hún svo djúpt hugsi. „Þessi taska uppfyllir öll þau skilyrði sem ég setti. Þá veit ég það - af stað!“
„Bíddu, af stað hvert?“ spurði ég hissa - taskan var jú fundin.
„Nú, af stað í hinar búðirnar... ég þarf að vera viss um að það sé ekki til einhver BETRI taska einhvers staðar!“ sagði hún ákveðið.

Við tók nú hin mesta helvítisganga, fram og aftur um ganga verslunarsamsteypunar, sem fór að minna meira og meira á fangelsisganga og klefa eftir því sem leið á.
Eftir að hafa skoðað bókstaflega allar búðir sem seldu töskur (og hafa verslað líka - kæfan mundi skyndilega að hana vantaði ditt og datt í eldhúsið), þá gafst ég upp: „Heyrðu, nú erum við búin að skoða allt - viltu ekki skella þér á töskuna sem við sáum fyrst?“
Kæfan stansaði og hugsaði. Svo loks tók hún til máls: „Jú, ég ætla bara að skoða eina búð enn.“
Þegar þangað var komið gekk kæfan beint að töskustandi einum, tók upp græna tösku og spurði: „Hvernig finnst þér þessi?“
Um það bil alveg eins og allar hinar töskurnar sem við erum búin að vera að skoða í allan dag, hugsaði ég en sagði í staðinn: „Mjög falleg - gott handbragð.“
Kæfan stóð grafkyrr í nokkrar mínútur og tilkynnti svo öllum sem vildu heyra: „Já, þetta er taskan sem ég vil!“
Annars vegar var ég steinhissa á þessari skyndiákvörðun kæfunnar, en hins vegar var ég svo feginn að þessari þjáningu væri að ljúka, svo að ég greip í hönd kæfunnar, dró hana að búðarkassanum og bað afgreiðslukæfuna um afgreiðslu.
Til vonar og vara þurfti kæfan að spyrja afgreiðslukæfuna hvort að þetta væri nú ekki áreiðanlega flott taska.
„Jú, mjög svo,“ svaraði afgreiðslukæfan og þá brosti kæfan ánægð.

Á leiðinni heim var ég skiljanlega frekar stúrinn, þar sem ég hafði eytt öllum eftirmiddeginum í að þramma fram og aftur um lók Mammóns.
Kæfan hélt ótrauð áfram að masa um hversu frábær þessi taska væri nú, en svo tók hún eftir að ég var eitthvað stirður í samskiptum og skall þá á grafarþögn í bílnum.
Þannig leið og beið þar til kæfan ákvað að grípa til kímni til að bæta andrúmsloftið, en það kann aldrei góðri lukku að stýra þegar kæfur reyna fyrir sér á sviði húmors.
„Og það merkilegasta er,“ sagði hún hlægjandi, „að þegar ég fór í síðustu viku í Táralind að skoða töskur, þá fannst mér þessi græna taska ALLS ekki vera minn stíll - en núna, aðeins viku seinna, þá finnst mér þetta vera TOTALLY minn stíll!“
Ég kipptist til af sársauka - það var eins og ég hefði fengið byssukúlu beint í ennið!
„Þú vissir... þú...,“ sagði ég í algjöru shell-shokki. „Þú VISSIR af öllum búðunum, öllum töskunum! Þetta var allt tilgangslaust - til einskis! Nei, nei, nei... allt er tilgangslaust! Þrír tímar af... þrír... tímar...“
Ég skutlaði henni heim til sín og þegar ég kom heim fór ég í ískalda sturtu: ég þurfti að þvo af mér þessa hræðilegu upplifun. En minningin lifir áfram... minningin lifir...

Ekki gleyma góðum undirbúningi, þegar þú þarft að... Pays it forward!

2003-09-26T14:35:00.000Z

Eitruð og klofin er tunga kæfunnar

Ég fór heim til mín í hádegismat um daginn, eins og oft vill verða þar sem ég bý nálægt vinnunni. Þegar ég kom heim, beið mín þar óvænt ánægja: sambýliskæfa mín hafði lagt á borð fyrir mig mikla matarveislu! Þarna lá frammi nýbakað brauð, nýstrokkað smjör og nýkreistur appelsínusafi - allt tilbúið til áts. Gladdi þetta mig mjög, þar sem kæfa þessi hafði ekki áður útbúið slíka máltíð handa mér. En hún virtist hafa skroppið út eftir að hafa lagt á borð (líklega farin að versla, hugsaði ég réttilega), svo að ég settist niður og tók svangur til matar míns.
Ég smurði mér góða brauðsneið með nýtíndri gúrku úr garðinum og skar mér væna sneið af ferskum geitaosti - eins og hann kemur beint úr kúnni! Þá tók ég skyndilega eftir litlum pappírslappa sem var búið að festa á appelsínusafafernunu. Á honum stóð skýrum kæfustöfum: „Verði þér að góðu.“ Á eftir stöfunum fylgdi lítil handteiknuð mynd af brosandi andliti.
Jók þetta mjög á matarlystina og hófst nú mikil átveisla. Ég át allt steini léttara þar til lítið sem ekkert var eftir á borðinu. Var þetta hin besta máltíð - ég fann ekkert möndlubragð! Skildi ég svo allt eftir óuppvaskað og útdraslað (svo að sambýliskæfan hefði eitthvað að gera þegar hún kæmi heim) og fór aftur í vinnuna.
Þegar leið tók á daginn fór ég smám saman að taka eftir lítilsháttar verk í maganum. Mér reyndist það lítið verk að hunsa þennan verk... að minnsta kosti fyrst um sinn. Verkurinn ágerðist mjög og um þrjúleytið gat ég ekki lengur setið uppréttur í stólnum mínum. Hálftíma seinna lá ég í gólfinu sárkvalinn, og gat varla komið upp orði sökum sársauka.
Þá tók ég ákvörðun um að skríða heim.
Þegar heim var komið, fór ég beint upp í rúm og lá þar skjálfandi í köldum svita í fjölmarga klukkutíma þar til sambýliskæfan kom heim.
„Hvað er að sjá þig?!“ spurði hún mig hvasst. „Af hverju ert þú ekki í vinnunni að þéna peninga - ég er búin að vera að versla skó í allan dag!“
„M-m-mér líður sv-v-o hræðilega il-l-la,“ kjökraði ég útúr mér.
„Hvaða vitleysa er þetta! Svona! Í vinnuna með þig - chop-chop!“ sagði kæfan pirruð.
Ég gat mig hvergi hrært sökum sársauka, en mér til allrar lukku þá kíkti kæfan inn í eldhús rétt áður en hún tók til við að draga mig á fætur og ýta mér út úr húsi.
„Bíddu - hva...?“ spurði kæfan að því er virtist afar hlessa. „Ekki borðaðir þú allt sem var á eldhúsborðinu?“
„J-j-jú,“ játti ég.
„Vitleysingur geturðu verið! Þetta var allt útrunnið drasl sem ég átti eftir að henda í ruslið! Ekki von að þú sért veikur!“ hló í kæfunni. Ég var næstum því of veikur til að taka eftir því að um leið og var komin ástæða fyrir veikindum mínum, þá gat hún samþykkt þau... annars ekki!
„En... pappírslappinn?“ spurði ég. „Hvað með miðann sem þú skrifaðir handa mér?“
Kæfan hristi hausinn. „Það er enginn miði. Það var aldrei neinn miði! Þú ímyndaðir þér það bara í þessu veikindamóki sem þú ert í.“
„Nei... ég sá hann... ég veit að ég sá hann... “ reyndi ég að segja áður en ég leið útaf.
Kæfan leit sem snöggvast í kringum sig... hún var að gera það upp við sig hvort hún vildi vera áfram í þessu veikindabæli! Svo ákvað hún sig:
„Jæja, ég er farin heim til mömmu. Hringdu endilega í mig þegar þér batnar!“

Eftir að ég komst til meðvitundar eyddi ég næstu tólf klukkutímunum livin' la vida loca á salerninu, og sambýliskæfan flutti aftur inn fljótlega eftir það. En miðinn góði hefur ekki enn fundist...

Ef veislumáltið góða gjöra skal - notaðu þá endilega tækifærið til að... Pays it forward!

2003-09-20T12:57:00.000Z

Guð gaf körlum kímni til að rugla kæfur í ríminu!

Ég var í partíi með vinum mínum um daginn, en það atvikast því miður þannig að ég lendi einn í sófa við hlið kæfu sem ég þekkti ekki neitt. Sófinn sem við sátum í var afar mjúkur og þægilegur en kæfunni fannst greinilega enn þægilegra að sitja með teinrétt bak við ystu brún sófans og horfa beint áfram, frekar en að snúa sér að skemmtilegum veislugesti og small-talka.
Eftir þó langa stund af akward-mo (kæfur virðast frekar kjósa akward-mo en að tala saman), þá ákvað ég að brydda upp á samræðum. Ég kynnti mig kurteisislega, og byrjaði strax að slá á létta strengi: „Kemurðu hingað oft, ha-ha!“, „Þægilegur sófi, n'est-pas? Mjög gott að halla sér AFTUR í...“, etc. en allt kom fyrir ekki, steinrunnið andlit kæfunnar haggaðist ekki úr stað. Well, sir, ég sagði við sjálfan mig: „Time to bring out the big guns“*, og fór strax í að segja langa og fyndna sögu. Sögunni lauk - eftir viðeigandi aðdraganda - á sprenghlægilegri punch-línu, sem féll kylliflöt á gólfið.
Kæfan horfði með arnaraugum á mig og spurði: „Nú? Og...?“
Á þeim tímapunkti ákvað ég að throw in the towel og játa mig sigraðan... Ég útskýrði samstundis að ég hafði nú bara verið að grínast, þessi saga hefði verið sögð í þeim tilgangi að fá fram bros.
Þá fúlaðist kæfan verulega upp, eins og þeim er von og vísa: „Hvað meinarðu? Þú sagðir að þér fyndist skólaganga ekki skipta neinu máli, og þú værir í skóla bara til þess að geta hengt diplómur upp á veggina þína!“
„Já,“ viðurkenndi ég, „minni þitt er óbrigðult, en staðreyndin er samt sú að þetta var grín. Og satt best að segja fannst mér framsetning og flutningur sögunnar bera þess glöggt merki.“
Þessi útskýring dugði ekki til handa kæfunni.
„Hvað áttu við? Varstu að segja eitthvað sem þú MEINTIR ekki? Hvers vegna? Af hverju myndir þú segja eitthvað sem þú meintir ekki? Hver væri hugsanlega tilgangurinn með því?“
Ég var slightly thrown off guard, ég var skyndilega kominn í þá aðstöðu að þurfa að verja tilvist húmors. „Nú, ég sagði þetta til að vera fyndinn - það var eini tilgangurinn! Fyndinn saga, right?“
„Nei, nei, nei... Þetta gengur ekki! Ég gæti ALDREI treyst manni sem segir hluti sem hann meinar ekki!“ sagði hún full fyrirlitningar, stóð teinrétt upp úr sófanum og fór beint á barinn. Síðar um kvöldið sá ég að hún var komin í hóp pískrandi vinkæfna sinna sem horfðu allar á mig og bentu. Er ég fór, heyrði ég þær hvísla: „Þarna fer svikuli og lygótti karlinn sem ekki hægt er að treysta!“

Að hafa ekki húmor er STÓR plús þegar þú þarft að... Pays it forward!

*Interesting side-note: þegar talað er um að karlar „bring out the big guns“ þá þýðir það að þeir auka við fyndnina, þ.e. að þeir notast við virkilega fyndnu sparisögunnar sínar, en hjá kæfum þýðir það að sjálfsögðu að þær sýna á sér brjóstin... sem sannar skýrt og skilmerkilega að húmor er brjóst karlsins!

2003-09-15T17:58:00.000Z

Kæfur muna og kæfur gleyma... en allar þær illt meina!

Ég fór í sársaukafullt nudd um daginn. Það var nefnilega þannig að ég fór í kvöldgöngu með celeb-kæfu og við áttum leið framhjá erlendri nuddstofu. Þegar okkur varð litið inn um gluggann, þá minntist ég í sakleysi mínu á það að mig hefði lengi langað til að fara þangað í rækilegt nudd, og að ég hafi bara heyrt mjög góða hluti um þessa tilteknu nuddstofu. Kæfan var í miðju samtali við sjálfan sig, svo að það kom mér talsvert á óvart að hún skyldi hafa heyrt í mér.
„Heyrðu, já, þá ættir þú að skella þér núna - í þessari viku er víst tilboð á nuddi hjá þeim. Einn klukkutími fyrir 1.900 kall.“
Ég var svolítið skeptískur - celeb-kæfur hafa ekki gott peninga-vit, það vita jú allir.
„Hmm... og hvernig veist þú þetta, mín kæra kæfa?“ spyr ég góðlátlega.
Hún áttaði sig ekkert á kaldhæðninni í rödd minni, enda fyrirfinnst það orð ekki í orðaforðum kæfna.
„Ég hef það frá áreiðanlegum heimildum,“ segir hún svo.
Fair enough, hugsa ég, hví ekki að láta ævafornan draum rætast og tékka á þessu?

Í hádeginu daginn eftir ákveð ég svo að láta slag standa - ég fer á nuddstofuna. Þegar ég kem inn í afgreiðsluna, þá er hún alveg tóm - enginn í augsýn. Ég skima í kringum mig og hugsa sem svo að það sé nú ekki skrítið að þeir séu með tilboð í gangi - það er enginn hérna! Jæja, hugsa ég, fyrst allir eru í mat, þá bara flauta ég þetta af. Ég sný mér við og þá stendur í dyragættinni karlmaður, augljóslega af erlendum uppruna... og talsvert í góðum holdum, líka. Vinnur hann hérna? hugsa ég með mér.
„Já, þannig er mál með vexti...“ byrja ég varfærnislega, en hann grípur fram í fyrir mér.
„You! Massage? You! Massage!“ segir hann hvellt og bendir á mig tryllingslega.
„Eh, já, það er tilboðsvika, ekki satt? Mér var sagt að...“ held ég áfram, en aftur grípur hann fram í fyrir mér.
„You! Massage! You! Massage!“ heldur hann ótrauður áfram. Ég hugsa mig andartak um og segi svo: „Já! Massage!“
Þá breytist karlinn í stórt bros og bendir á klukkuna. „One?“ segir hann svo spyrjandi.
„Nei, ég er að fara að vinna... ég get komið klukkan fjögur,“ segi ég við manninn og held upp fjórum puttum. Ég hugsa með mér að það hljóti að vera einhver hérna klukkan fjögur sem skilur hvað ég er að segja.
„Aha!“ glymur í karlinum. „Ók! Bæ-bæ!“

Klukkan fjögur sný ég svo aftur í nuddstofuna, og eins og áður er enginn í afgreiðslunni nema nuddkarlinn. Hann bendir mér að fara inn og klæða mig úr fötunum. Áður en ég fer inn horfði ég beint framan í karlskrjóðinn og segi hægt og mjög skýrt:
„Það er tilboðsvika, ekki satt? Nuddið kostar 1.900 krónur? Já?“
Karlinn kinkar kolli til mín vingjarnlega og bendir mér að fara inn og afklæðast.

Eftir að hafa atklæðst, lagðist ég á magann og var höfuðið umsvifalaust vafið þétt innan í léreftklút, sem gerði eðlilega öndun afar erfiða. Tók nú nuddmeistarinn að pota í mig allan, spyrjandi við og við: „Halló - vont? Vont? Halló - vont?“ Ég reyndi að umla „já“ þegar ég fann fyrir eymslum, og eftir þessa hávísindalegu úttekt hjá honum, hófst hann við að nudda mig.
Nuddið fólst mestmegnis í miklu hossi, troði, stappi, barsmíðum og annars konar pyntingum. Mér leið eins og hann væri að reyna að toga upp úr mér mikilvægar stríðsupplýsingar - sem ég glaður hefði veitt til að losna undan þessum þjáningum! Þær kvalir sem ég leið næsta klukkutímann hélt ég að væru bara til í innsta hring vítis.

Eftir að nuddinu lauk, tókst mér að skríða á fætur, klæða mig í fötin og komast út í afgreiðsluna. Þegar þangað var komið, beið þar ásamt nuddkarlinum hugguleg ung kæfa.
„Þetta var allt í lagi, vona ég?“ spurði hún og brosti - hún sá væntanlega þjáningarsvipinn í andliti mínu.
„Jú, jú, barasta ljómandi fínt,“ stundi ég og rétti henni kredit-kortið mitt. „Eigum við ekki bara að gera upp snöggvast?“
„Einmitt það, já,“ sagði kæfan og snéri sér að nuddkarlinum. Áttu þau stutt samtal á tilbúnu máli og að því loknu renndi hún kortinu í gegnum posann og rétti mér svo kvittunina.
„Kvitta nafnið þitt hér gerðu svo vel,“ sagði hún. Ég tók pennann skjálfhentur og byrjaði að skrifa nafn mitt á kvittunina. Svo verður mér litið á peningaupphæðina sem ég er að borga. Hún er 10.000 krónur...
Ég kippist við og segi: „Nei, heyrðu, þetta er einhver misskilningur - ég hélt að það væri tilboðsvika og að tíminn kostaði 1.900 krónur. Hvað er eiginlega í gangi?“
Kæfan verður öll mjög skringileg í framan - þetta var eitthvað sem hún skildi bara alls ekki.
„Nei, nei, tíminn hjá okkur kostar 3.500, og þú verður að koma að minnsta kosti tvisvar enn til að þetta beri árangur og það gerir samanlagt þrjá tíma... en engar áhyggjur: við gefum þér smá afslátt fyrir síðasta tímann - verði þér að góðu!“ Kæfan var öll hin kátasta, líklega hugsandi um alla skartgripina sem hún ætlaði að kaupa fyrir peningana mína.
Ég hikaði aðeins, og rymur þá illskulega í nuddkarlinum: „Vandamál?“
„Nei, ekkert vandamál,“ flýtti ég mér að segja, kvittaði á blaðalappann og skundaði svo út. Og þá voru tveir eins nuddtímar eftir!

Næst þegar ég hitti celeb-kæfuna, krafði ég hana svara.
„Heyrðu nú mig, hvar heyrðirðu að það væri tilboð í nuddstofuna þarna? Þú veist, sem þú sagðir mér frá um daginn?“
Kæfan leit á mig stórum undrunaraugum.
„Nudd, hvað? Ég kannast ekkert við þetta sem þú ert að segja...“ sagði hún og vék síðan umræðunni að naglasnyrtingasettum og maskara.
Ég vissi að heili kæfunnar er eins og gullfisksins - en því miður með enn síðra minni en gullfisksins - svo að ég gat ekki annað en að let it go. Hún hafði gleymt öllum ráðleggingum varðandi nuddið, en mér hefur þar á móti ekki tekist að gleyma tíu þúsund kallinum sem ég mun aldrei sjá aftur...

Gleymska er guðfaðir Paying it forward!

2003-09-11T14:00:00.000Z

Þegar kæfur stunda viðskipti...!

Ég fór um daginn í hljómdiskabúð eina til að versla þar sem mér hafði borist til eyrna fregnir um mikla útsölu þar, og ég stenst sjaldan gott tilboð - sérstaklega á sviði tónlistar. Um leið og ég gekk inn varð ég hissa á góðu og miklu úrvali á útsölunni, venjulega reyna þessar búðir að pranga inná mann einhverjum diskum sem ekki hafa gengið út af góðri ástæðu. Inn á milli rusls eins og Best of Ibiza Chillout '99 og annarrar kæfutónlistar var nokkuð mikið af góðu efni, meðal annars Slave City, nýjasti diskur The Bounty Hunters (áður 2 Fat 4U). Dvaldi ég þess vegna drykklanga stund þar við gott yfirlæti við annan mann og valdi út nokkra góða diska og undirbjó svo för mína að kassanum til að borga fyrir diskana. Fyrir einstaka tilviljun rak ég augun í disk sem merktur var 99 kr.! Þvílíkt kostaboð! hugsaði ég með sjálfum mér. Þegar betur var að gáð reyndist þessi diskur vera mikill happafengur, þetta var enginn annar en sjálfur Kenny G. Plays the Best of Christmas! Hver getur gleymt Kenny G. og hans skerandi tónum? Ég gat ekki látið þennan disk framhjá mér fara, þetta var fullkomin gjöf handa vini mínum - það beinlínis hlakkaði í mér að gefa honum hann.

Glaður í bragði gekk ég ásamt vini mínum að afgreiðsluborðinu og lagði diskana mína á afgreiðsluborðið. Vinur minn fékk afgreiðslu fyrst, enda var hann á undan mér, og byrjaði afgreiðslumaðurinn að skanna verðin inn. Á þeirri stundu fékk ég SMS skeyti og byrja að fálma eftir símanum til að lesa það. Ég var niðursokkinn í barnslegri gleði minni að lesa SMS skeytið mitt þegar ég sá hendi seilast í diskastaflann minn og um leið heyrðist rödd spyrja: „Ert þú með þessa diska?“
Ég leit upp og sá að komin var afgreiðslukæfa með krumlurnar á diskunum. „Jú, þetta eru diskarnir mínir,“ svaraði ég að bragði og færði mig yfir til kæfunnar, sem umsvifalaust byrjaði að skanna inn verðin. Ég ákvað að svara SMS skeytinu mínu, en ég þorði samt ekki annað en að fylgjast með kæfunni við sín störf á meðan (enda geta jú karlar gert fleiri en einn hlut í einu). Aðaláhyggjuefni mitt var að kæfan myndi ruglast við iðju sína - enda þurfti hún að notast við rafrænan verðskanna... flókin tækni í höndum kæfunnar.
Eftir nokkur „bíp“ hættu þau skyndilega að heyrast. Og svo heyri ég kæfuna spyrja afgreiðslumanninn: „Hvað kostar þessi diskur?“ Ég lít umsvifalaust upp og sé hana sýna manninum Kenny G. diskinn.
„Stendur það ekki á honum?“ spyr maðurinn - hafði greinilega lent í þessari kæfu oft áður, greyið maðurinn. „Nei, stendur ekkert á honum,„ var öruggt svar kæfunnar.
„Settu bara 499 kr. á 'ann,“ sagði hann þá og kæfan byrjaði að pikka inn í kassann.

Ég var gersamlega forviða! 499 kr. fyrir Kenny G. Plays the Best of Christmas! Ég hélt nú síður.
„Fyrirgefðu,“ sagði ég við kæfuna, „en þessi diskur kostar 99 kr. - ég myndi ALDREI kaupa Kenny G. á 499 kr. - og ég veit ekki til þess að neinn annar en kæfa myndi gera það heldur!“ Kæfan leit upp og var greinilega strax orðin pirruð og fúl yfir því að hafa verið trufluð við vinnuna sína.
„Það stendur ekkert verð á honum,“ svaraði hún yfirlætislega.
„Nú?“ svaraði ég undrandi, „en engu að síður stóð 99 kr. á honum þegar ég rétti þér hann... e.t.v. var verðmiðinn á þjófavörninni?“
Kæfunni var ekki skemmt og varð öll rauð þegar hún leit á hrúguna af glærum hylkjum sem diskarnir eru geymdir í. Tók hún þvínæst uppá því að kalla á alla starfsmenn búðarinnar og baða út höndum og fótum, öskrandi: „Hvað kostar Kenny G. Plays the Best of Christmas diskurinn?“ En enginn hafði svar. Tók kæfan því diskinn upp og benti á stað þar sem límmiði hafði eitt sinn verið og sagði svo ógnandi: „Þarna var límmiði. Límmiði með verðinu á. Og svona límmiðar detta ekki af af sjálfu sér!“ Hún otaði disknum í áttina að andlitinu á mér. Ég var forviða! Ég hafði ekki átt von á þessu. Ég þagði í nokkrar sekúndur og naut augnabliksins, og sagði svo yfivegaður: „Ó, afsakaðu, ég áttaði mig ekki á því að þú værir að þjófkenna mig. Ég mun aldrei kaupa þennan disk á 499 kr. Settu hann til hliðar og ég skal borga hina.“ Þá ætlaði allt um koll að keyra í höfði kæfunnar, hún gnísti tönnum af reiði og skellti disknum á borðið. Brjálað augnaráðið sagði meira en nokkur orð, hún sætti sig alls ekki við þessi málalok, en eins og svo oft áður hafði kæfan engin önnur ráð enn að byrgja upp reiðina innan í sér. Eftir að hún hafði staðið þarna sturluð af reiði í nokkrar sekúndur kom annar afgreiðslumaður og sagði rólega: „Hei, varstu að spurja um þennan disk? Ég sá hann á áðan á 99 kr. borðinu.“ Kæfan kipptist við, en tók svo diskinn og skannaði hann inn, þeygjandi - en samt heyrði maður lágt urr... reiðin kraumaði undir yfirborðinu. Ég borgaði brosandi og hraðaði mér svo út - feginn að hafa sloppið lifandi frá þessum viðskiptum.

Þegar út var komið hitti ég aftur vin minn sem umsvifalaust spurði mig hvort ég hefði fengið ókeypis smáskífur með í kaupbæti. Afgreiðslumaðurinn hafði nefnilega sagt honum að það fylgdu ókeypis smáskífur með öllum kaupum og vinur minn var forvitinn að vita hvort að ég hefði fengið sömu og hann. „Nei,“ andvarpaði ég, „ég fékk ekkert í kaupbæti, ekkert nema aukaskammt af Pays it forward.“

Það þýðir ekkert að reyna að prútta - you always gotsta Pays... Pays it forward!

2003-09-07T16:37:00.000Z

Engar leiðbeiningar á kæfur!

Ég fékk símtal um daginn frá góðri vinkæfu minni, hún hafði nefnilega keypt sér svokallaðan DVD-spilara. Áður en hún fjárfesti í spilaranum, varaði ég hana við, ég sagði henni: „Þessi undragræja á eftir að kosta þig margan hausverkinn.“ Og viti menn, hafði ég ekki rétt fyrir mér!

Ég hafði verið valinn sérlegur ráðgjafi þegar spilarinn var keyptur (án þess að hafa verið spurður fyrst), og mælti ég með góðu og fínu merki, með langa reynslu á hinum stafræna markaði. En þrátt fyrir það var ákveðið að kaupa Tony-spilara, sem ég var fenginn til að setja upp og tengja - allt gratis.
Þetta byrjaði nú ekki vel - fyrst vantaði Scart-tengi, svo keypti kæfan vitlaust Scart-tengi (jú, það er víst hægt!), en svo var loksins allt komið í samband.
Og daginn eftir að þessi stórkostlega flókna græja var svo keypt, fékk ég semsagt ofannefnt símtal.

„Heyrðu, það gengur eitthvað brösulega að spila diska - allt er í svart-hvítu!“ Ég varð hugsi eitt andartak. „Hmm... hvaða mynd ertu að horfa á?“ „Nú, Schindler's List!“
Ég útskýrði hægt og rólega hvernig stóð á þessum skort á lit í þeirri mynd, en eftir að kæfan prófaði fleiri myndir kom bersýnilega í ljós að okkur var verulegur vandi á höndum: það vantaði nefnilega allan lit.
„Jæja,“ sagði ég, „komdu með spilarann heim til mín og ég kippi þessi í lag. Vertu bara viss um að taka með leiðarvísinn og fjarstýringuna.“
Stuttu síðar er DVD-spilarinn tengdur heima hjá mér, og jú, jú, það vantar enn þá lit. Ég bretti upp ermar og hugsa upphátt: „Best að fara að fikta...“
En þá vantar fjarstýringuna. „Þú sagðir EKKERT um neina fjarstýringu,“ vildi kæfan meina, og ég hummaði í hljóði. „Jæja, þá getum við gert þetta á theóretísku plani - réttu mér leiðbeiningarnar!“
„Leiðbeiningar hvað? Það eina sem fylgdi með var þessi óskiljanlegi bæklingur hér!“ sagði hún og rétti mér leiðbeiningarnar. Ég opnaði á síðu eitt og þar stóð skýrt og greinilega á átján tungumálum: Til að stilla lit, veljið „Videó Options“, smellið á „Color“ og smellið síðan á „Ok.“

Well, sir, eftir að ég hélt langa ræðu um að ALLTAF ætti að lesa leiðbeiningar á rafmagnsgræjum áður en þeim er stungið í samband, þá gat kæfan loksins horft á þá mynd sem hana hafði lengi langað til að sjá, og reyndar keypt spilarann útaf... nefnilega dónamyndina „The Weapons of Ass Destruction“! Hefur hún ekki verið söm síðan, og skellir ætíð uppúr þegar minnst er á „Weapons of mass destruction“ í sorglegum fréttatímum.

To Pays it forward, þarf engar leiðbeiningar!

2003-08-07T16:04:00.000Z

Ágætu lesendur... og kæfur,

Pays it forward þakkar frábær viðbrögð í garð síðunnar, þó að einstaka kæfa hafi óhjákvæmilega misst stjórn á tilfinningum sínum við lestur sannleikans. Pays it forward vonar samt að þær hafi lært eitthvað af því að heimsækja síðuna og að þær Pays it forward almennilega til að fá útrás í stað þess að ganga um með uppsafnaða reiði innra með sér í lengri tíma (uppsöfnuð reiði getur verið afar óholl, samkvæmt landlæknisembættinu).

Það er með þungum hug sem Pays it forward tilkynnir að síðan sé að fara í mánaðar sumarfrí. Pays it forward hvetur lesendur sína óspart til að endurlesa uppáhalds sögurnar sínar, skilja eftir viðeigandi athugasemdir og jafnvel að hjálpa til við að koma boðskapnum á framfæri með því að vera dugleg við að Pays it forward.

Síðan mun vakna aftur til lífsins þann 7. september 2003, endurnýjuð og fersk. Þar sem það hefur ætíð verið stefna Pays it forward að gefa aldrei eftir gæði síðunnar er þetta sumarfrí nauðsynlegt á þessari stundu.

Til að þjóna bæði lesendum og hugmyndafræði Pays it forward þá hefur verið opnað fyrir netfangið paysitforward@hotmail.com og er lesendum - jafnt sem kæfum - boðið að senda inn sögur af Pays it forward. Pays it forward áskilur sér samt þann rétt að lagfæra stafsetningarvillur, staðreyndir, staði og nöfn eins og hentar í hvert skipti.

Það skal tekið skýrt fram (þó svo að ófáar efasemdakæfur vilji meina annað) að allar sögurnar um Paysing it forward sem birst hafa hingað til eru fullkomlega sannar - aðeins nöfnunum hefur verið breytt til að vernda hina seku. Frá þeim gæðastaðli verður ekki hnikað... sem sagt: engar uppskáldaðar sögur geta birst undir fána Pays it forward!

Hafið þið nú öll gott sumar og sjáumst í haust!

Að hefna sín eða að birgja hluti djúpt inni í sálinni er ekki rétta leiðin til að öðlast lífshamingju... No, Pays it forward!

2003-08-06T21:32:00.000Z

Kæfan vildi kebab

Ég var staddur í miðborg óttans kvöld eitt með félögum mínum. Sátum við á einu af betri ölhúsum bæjarnis og áttum góða og notalega stund saman innan um ölfanta staðarins og aðra fastagesti. Í þann mund þegar ég er að ljúka við eina stórskemmtilega sögu vindur að mér eðalkæfa nokkur og flýgur um háls mér. Ég átti mér einskins ills von og dauðbrá því. Kæfan var öll æst, spennt og óróleg - eins og oft er um kæfur, en ég bar strax á hana sem vinkæfu mína og tók vel á móti henni eins og mín venja er. Skiptumst við á nokkrum orðum og undir lok samtalsins baðaði hún höndunum til tveggja kæfna sem sátu við borð eitt. „Við sitjum þarna,“ sagði hún, „viltu ekki koma og setjast hjá okkur?“ bætti hún við og byrjaði að blaka augunum. Ég leit á kæfuborðið og bar strax kennsl á aðra þeirra - hún var týpisk þriðja kæfa; hún fyrirleit mig, en hin kæfan var mér óskrifað blað.
„Já, ég kíki við eftir smá stund,“ svaraði ég, enda hafði alltaf farið vel á með okkur eðalkæfunni - og alltaf hafði legið í loftinu fyrirheit um eitthvað meira. Ég kvaddi hana tímabundið og kláraði söguna í rólegheitunum.

Eftir nokkrar mínútur kvaddi ég borð félaga minna og færði mig rólega yfir til kæfnanna. Mér leið eins og Daníel þegar honum var hent meðal ljóna þegar ég nálgaðist borðið. Um leið var mér illa tekið af öllum nema eðalkæfunni. Erfitt gekk af fá afnot stóls, þar sem jakkar vinkæfnanna láu á eina lausa stólnum við fjögurra manna borðið. Þegar ég gat loks fengið mér sæti tók við ísköld þögn í bland við hatursfullt augnaráð kæfnanna. Hin kæfan var ekki lengur óskrifað blað - hún var einnig „Þriðja kæfa“! Aldrei hafði ég fyrr tekist á við tvær þriðju kæfur og þótti mér verkið vera nokkuð yfirþyrmandi. Ég tók því uppá því að leiða kæfurnar hjá mér - eitthvað sem þær þola alls ekki. Við eðalkæfan tókum upp létt hjal og allt virtist leika í lyndi. Eftir u.þ.b. 3 mínútur stóðu vinkæfurnar upp samtímis og hvæstu: „Við erum farnar!“ Þær gripu svo í handlegg eðalkæfunnar og sögðu blítt en ákveðið: „Komdu!“ og rifu hana með sér. „Þú kemur með... er það ekki?“ sagði eðalkæfan. Ég veit ekki af hverju, eða hvaðan ég fann styrkinn, en ég sagði kokhraustur „já - endilega drífum okkur eitthvert annað,“ og brosti framan í vinkæfurnar. Ég hafði ákveðið að taka áskoruninni og fást við tvær þriðju kæfur í einu! Eitthvað sem ég vissi ekki einusinni að væri til! Vinkæfurnar brugðust illa við, en boðinu hafði verið tekið og út fórum við.

Um leið og út var komið var augljóst að innan raða kæfnanna var ósætti og ringulreið. Enginn hafði hugmynd hvert ætti að fara, þær höfðu greinilega ekki reiknað með að ég færi með. Ég tók það að mér að stinga uppá nokkrum stöðum, en allar mínar tillögur voru skotnar niður með meiri látum en rökum, enda rök ekki þeirra sterkasta hlið. Með hverri uppástungunni urðu þær æstari og æstari, ein beinlínis froðufelldi - svo æst var hún. Mér stóð ekki á sama og setti hendur í vasa, hundaþjálfari kenndi mér einusinni að baða aldrei höndum í kringum æst dýr - þau gætu bitið.

Eftir þessi átök skipuðu vinkæfurnar sér við sitthvora hlið eðalkæfunnar og voru eitthvað ræða málin saman. Mér sýndist þær hafa róast niður og e.t.v. sætt sig við nærveru mína, ég hætti mér því nær. Önnur þeirra horfði á mig með fyrirlitningaraugum og sagði rólega og hálf uppgefin: „Ég ætla bara að fá mér heitt Kebab ofan í mig og fara svo heim.“

Enn í dag veit ég ekki hvaðan þessi orð komu, eða hvernig ég fékk hugrekkið til að segja þau, en mér fannst kominn tími til að reyna að sættast við þessar þriðju kæfur og taldi kímni vera réttu leiðina til þess. Ég sagði því þá ofurlétt og kímnislega: „Ég heiti reyndar Paysitforward, en þú mátt alveg kalla mig Kebab!“ og hló létt.

Á þessu augnabliki var ég mjög feginn að hafa sett hendurnar í vasann því núna fyrst kom hatursfullt augnaráð! Ég skildi ekki hvaðan þetta hatur var komið! Við höfðum aldrei hist áður - vorum gersamlega ókunnug fyrir utan sameiginlega vinkæfu okkar.

„Einmitt það já,“ sagði þriðja kæfan og greip í vinkæfur sínar. „Komdu, förum heim, mér líður illa og þið verður að koma með mér.“ Þær fóru því allar þrjár og eðalkæfan vinkaði mér bless á meðan hún var dregin áfram... og þetta var í síðasta skipti sem ég hitti hana.

Enginn Pays it forward eins og tvær þriðju kæfur!

2003-08-05T16:12:00.000Z

Þriðja kæfan strikes again!

Ég hitti Þriðju kæfuna á gangi um daginn. Ég kinkaði kolli til hennar, eins og maður gerir þegar maður er ekki viss um hvort að það sé við hæfi að stofna til samræðna eða ekki, og viti menn: hún stoppaði.
„Takk fyrir síðast,“ sagði ég hikandi. „Jæja, hvað segirðu þá?“ spurði ég svo þreifandi - við höfðum jú ekki mikla sameiginlega fleti til að ræða um.
„Jú, allt í lagi. Þú?“ spurði hún á móti, allan tímann horfandi á mig með köngulóaraugum sínum... bíðandi eftir tækifæri...
„Fínt. Ehm... já, einmitt það já...“ sagðii ég og kíkti á klukkuna. „Heyrðu, hvað er annars að frétta af sameiginlegri vinkæfu okkar?“
„Allt mjög gott, bara. Hún fór til útlanda og er að koma aftur núna fljótlega,“ tilkynnti Þriðja kæfan sigri hrósandi yfir því að vita eitthvað sem ég veit ekki.
„Hm. En skemmtilegt að heyra,“ sagði ég nonchalant. „Ég bið bara kærlega að heilsa henni, þegar þú hittir hana. Það væri gaman að get together einhvern tímann þegar hún kemur aftur... og hefur tíma til,“ bætti ég svo við.
„Já, einmitt, ég skal skila því til hennar,“ sagði Þriðja kæfan. Svo kemur smá þögn - kúnstpása - en ég sá að hún lumaði á einhverju fleiru í pokahorninu svo að ég beið eitt augnablik.
„Og þú heitir...?“ kom svo bomban frá Þriðju kæfunni.
Ég átti bágt með að springa ekki úr hlátri! Þetta útspil hennar - að hún skyldi þykjast ekki vita hvað ég heiti - var svo frábært burn að ég varð að gefa henni góða kredit fyrir.
„Paysitforward,“ sagði ég brosandi. „Ég heiti Paysitforward.“
Við kvöddumst að því loknu og gengum sitt í hvora áttina, bæði vitandi það fullvel að þessi kveðja kæmist aldrei til skila. Og það gerði hún heldur ekki.

Að Pays it forward getur kostað margan vininn... but it's worth it!

2003-08-04T15:36:00.000Z

Ó, ég mikli ókæfumaður!

Ég fór í stórmarkað um daginn með kæfu sem oftast er nefnd Notorious N.A.G., þar sem mig vantaði eilítið í heimilishaldið. Fyrir utan að taka með mér kæfu, þá gerði ég önnur reginmistök: að reita hana til tryllingslegrar reiði líka! Ég hafði nefnilega sannað með góðri röksemdafærslu fyrir kæfunni að kvikmynd sem við höfðum bæði nýlega séð, væri afspyrnu leiðinleg. Kæfan vildi hins vegar meina að kvikmyndin væri æsispennandi, og full af óvæntum uppákomum.
Jæja, eftir að ég hafði fært rök fyrir slappleika myndarinnar - og kæfan sá greinilega að ekki væri hægt að hnekkja á þeim rökum - þá missti hún gjörsamlega stjórn á tilfinningum sínum og brjálaðist. Reiðin logaði heit sem vítiseldur úr augum hennar.
Ég sagði bara: „Ok, let's move on - ef þú vilt hafa gaman af leiðinlegum myndum, þá so be it. It's no skin of my nose... þetta er grafið og gleymt.“ Notorious kinkaði hægt kolli, en hún hafði sko engu gleymt...
Meðal þeirra hluta sem mig vantaði var hársjampó, og þessi stórmarkaður hafði mikið úrval af slíkum vörum. Þar sem ég hef mjög litla reynslu af slíkum vörum - sökum hárskorts - þá spurði ég kæfuna álits. „Hvernig er þetta kínverska Elixir of Life-sjampó eiginlega?“ spurði ég sakleysislega. „Það lítur vel út...“ hélt ég áfram á meðan ég las aftan á umbúðirnar, „og lengir víst lífið um nokkrar mínútur í hvert skipti sem ég nota það...“
Kæfan starði þögul á mig og urraði. Svo skyndilega birti yfir henni. „Gemmér! Má ég sjá sjampóið?“ hvæsti hún. Ég rétti henni sjampóið og fór hún að grannskoða umbúðirnar eins nákvæmlega og blóðhundur.
„Jú! Jú, kauptu þetta, he he he... já, þetta er rétta... „sjampóið“... fyrir þig, he he!“ sagði hún þvoglumælt. „Kauptu þetta... my precious... he he...“
Ég keypti sjampóið og við lögðum af stað heim á leið. En alla leiðina þá er kæfan muldrandi við sjálfa sig alls kyns óskiljanlegt þvaður.
„Já, he he... þeim hefnist fyrir illmennskuna, my precious... og alla grimmdina... ég skal sko sýna þeim í tvo heimana... hí hí hí... við skulum sjá hver hlær best...“
Þegar ég kem svo heim og fer að taka upp úr pokunum, þá snappar Notorious N.A.G. gjörsamlega: „Ha! ha! ha!“ vælir í henni. „Opnaðu þitt dýrindis sjampó! Nú kemur í ljós hver er hefur rétt fyrir sér og hver ekki!“ Hvít froða lak meðfram munnvikum kæfunnar þegar hún spítti þessu út úr sér. „Litli aulinn þinn. Litli, litli auli,“ hélt hún svo áfram þegar hún sá að ég var ekki alveg með á nótunum, „vesalings litla heimska litla aula-skinn. Fattar hvorki upp né niður í þessum stóra heimi - sjáðu nú til: sjampóið sem þú keyptir er í raun og veru HÁRNÆRING! Ha ha ha! Og þú sem notar ekki einu sinni hárnæringu!“ Hún féll í gólfið í óstjórnlegu bræðiskasti, hlæjandi og gaggandi á víxl eins og galinn vísindamaður.
Og mikið rétt: þetta var hárnæring. Í flónskulegri tilraun minni til að ná sáttum við kæfu, hafði ég actually TREYST henni! Ó, ég mikli ókæfumaður...

A little bit of trust goes a long way... away from Paying it forward, that is!

2003-08-01T13:28:00.000Z

Keyrt með kæfu, eða: Paying it forward is quite straight forward

Ég var að keyra í bíl með kæfu um daginn. Hún hafði beðið mig um að skutlast með sig og ég hafði fallist á það, mér til mikillar mæðu. Við vorum varla lögð af stað þegar tvær málstöðvar kæfunnar fóru í gang; þær hitnuðu fljótt og voru svo komnar í overdrive á örfáum mínútum. Kæfan var í afar góðu skapi og masaði þess vegna on and on and on um skóstærðir, fatakaup, uppvask og annað í þeim dúrnum.
Ég þoldi þessar þjáningar ansi lengi, að mér fannst, en svo var komið að því að eyru mín voru orðin rauðglóandi og nálguðust suðumark. Á þeirri stundu rifjaðist upp fyrir mér samtal sem ég hafði átt við þessa kæfu nokkrum dögum áður þar sem hún hafði stolt lýst því yfir að hún notaði aldrei Paying it forward!
Ég hafði verið mjög skeptískur á þessa yfirlýsingu, en ákvað í það skiptið að láta vera að rökræða við kæfu - enda er það algjörlega tilgangslaust... þær verða alltaf svo tilfinningasamar!
Anyhoo, þá ákvað ég að prófa og sjá hvort að hún væri virkilega immune fyrir Paying it forward. Þegar kæfan var í miðri setningu, sagði ég: „Eh, en athyglisverð saga. Ég fæ kannski að heyra restina af henni seinna?“ og kveikti svo á útvarpinu.
Kæfan var ekki alls kostar ánægð með þetta og hélt áfram að mala, bara hærra. Svo að ég hækkaði bara í útvarpinu! Kæfan þagnaði eitt augnablik en hélt svo áfram með söguna - öskrandi í þetta sinn.
Jæja, það var bara einn leikur eftir í stöðunni: Ég setti útvarpið í botn og byrjaði að syngja með, bæði hátt og snjallt. Lagið sem ómaði undir var hinn klassíski rokkslagari Slavedriver, með übertöffurunum í hljómsveitinni 2 Fat 4 U.
Ég sá hvernig að kraumaði í kæfunni, og þegar lagið var að verða búið sá ég að hún var komin að því að springa. Þá stöðvaði ég bílinn, sagði: „Jæja, þá erum við komin. Heyrðu, við verðum svo bara í sambandi, ókei?“
Kæfan ansaði ekki, bara steig út úr bílnum mad as hell, og skellti hurðinni á eftir sér. Ég horfði á eftir henni brosandi - hún átti eftir að gera nóg af Paying it forward þetta kvöldið...

Ekki storka örlögunum. Because nobody is immune to... Paying it forward!

Og til að koma öllum í sérstakt Verslunarmannahelgarstuð fylgir hér svo textinn að hinu löngu sígilda rokklagi Slavedriver með 2 Fat 4 U:

You are feelin' all alone...
I got you chained to the flooah
No use to moan or groan
And now I'm locking the dooah

You'll be workin' in a salt mine
You'll be moppin' up the flooah
You'll be walkin' on a fine line
And then you'll beg me for mooah

'Cause I'm a slavedriver
Slavedriver, Slavedriver
I'm gonna slave you up
Slavedriver
Slavery will set you free

I got you all tied up
I caught you in my net
Then I slapped you on your butt
Ain't you glad we met?

You'll clean my toilet bowl
You'll cook my food
You'll wear skimpy clothes
Forget the tood and the mood

'Cause I'm a slavedriver
Slavedriver, Slavedriver
I'm your slavedriver
Slavedriver
Slavery will set you free

[Guitar Solo]

Put on your dog collar
And lick my whip
Get on all fours and holler:
"I like it! I like it!"

'Cause I'm a slavedriver
Slavedriver, Slavedriver
I'm your slavedriver
Slavedriver
Slavery will set you free-ee-ee
Yeah!

2003-07-31T15:49:00.000Z

Kæfa í kvöldverð

Ég var svo heppinn um daginn að vera að snæða með kæfu á fínum veitingastað. Þetta var eðalkæfa svo við fórum á fínan veitingastað, sem ég valdi. Þegar þjónninn tók á móti okkur sá ég strax svip á kæfunni. En eins og kæfur gera svo oft, þá var hann óræðinn - hún setti upp „svip“ bara til að vera með svip, halda mér á nálum. Það tókst.
Um leið og við settumst og fengum matseðla kvartaði kæfan yfir því að staðsetning borðsins væri nú ekkert sérstök. Benti hún á annað borð, sem var upptekið, og sagði það vera betra borð. Ég tók undir, en sagði borðið vera upptekið og lítið hægt að gera í þessu. Ég hafði séð þegar við gengum inn að staðurinn var smekkfullur og ekki hægt að skipta um borð og því sagði ég ekkert meir. Engu að síður kom svipur á kæfuna, að þessu sinni sá ég að hann var af verri gerðinni. Við tók lestur matseðlisins. Ekkert var nógu gott, þrátt fyrir að verðið væri hátt.
Eftir stuttan fyrirlestur á því af hverju hver réttur á matseðlinum væri ómögulegur, notaði kæfan útilokunaraðferðina og ákvað sig. Þjónninn kom og við tók pöntunin. Kæfan var ekkert nema herlegheitin við þjóninn og sló jafnvel á létta strengi þegar hún pantaði. „Nú, það er að rætast úr þessu,“ hugsaði ég með sjálfum mér. Ég pantaði, þjónninn fór, og við tóku skemmtilegar umræður um allt á milli himins og jarðar. Þótt ótrúlegt megi virðast, þá fannst mér þessar umræður vera mjög líflegar og spennandi - alls ekki kæfulegar!

Umræður héldu áfram þar til forrétturinn kom. Hann var mjög nouveau [franska fyrir „lítill skammtur á stórum disk“ - ritsj.] og bragðgóður. Kæfan hafði pantað sér salat - hvað annað - og þakkaði pent þegar diskurinn var lagður fyrir framan hana. Þegar þjónninn var farinn kom svipurinn aftur, hún rótaði í salatinu og bragðaði á.
Ég reyndi að halda umræðunum áfram, en kæfan hafði bitið eitthvað í sig - þá meina ég ekki salatið. Innan skamms kom þjónninn og spurði hvort allt væri í lagi með matinn. „Já, þetta er mjög gott,“ svaraði ég og leit til kæfunnar. „Mjög gott!“ sagði hún glöð í bragði, og var ég viss um að ég hefði algerlega mislesið hana - eins og svo oft getur gerst. Um leið og þjónninn snýr sér segir hún frekar hátt við mig: „Þetta er ekkert spes salat, þetta er bara frekar vont!“
Ég gapti bara framan í hana... ég áttaði mig ekki. Var þetta vont eða gott? Og af hverju sagði hún það ekki bara beint við þjóninn?

Restin af forréttinum rann ljúflega niður, en umræður duttu að mörgu leyti niður. Þjónninn tók svo diskana og skömmu síðar kom aðalrétturinn. Sama saga var með aðalréttinn. „Mjög gott!“ sagði hún við þjóninn, en um leið og hann snéri bakvið sagði hún dátt: „Þetta er gersamlega ofeldað! Þetta er ógeð!“ Ég leit vandræðalega í kringum mig, þjónninn heyrði þetta, ég heyrði þetta, næsta borð heyrði þetta! Var þetta próf? Átti ég að gera eitthvað í málinu? Ég var algerlega villtur!

Þegar snæðingi lauk héldum við okkar leið útúr veitingahúsinu. Þegar út var komið þorði ég ekki að minnast á matinn - en kæfan braut ísinn: „Vá, hvað þetta var góður matur. Og svo huggulegt veitingahús. Ég held að þetta sé bara nýi uppáhaldsstaðurinn minn.“

Ég átti ekki orð. Ég mumlaði „já,“ við þessari yfirlýsingu og þorði ekki að rifja upp ummæli kæfunnar fyrr um kvöldið. „Eigum við ekki að fara þarna aftur?“ spurði hún svo. „Já, endilega. Þetta var mjög fínn staður,“ svaraði ég að bragði, um leið létt að kvöldið virtist ganga vel en einnig meira en lítið ringlaður.

Það var svo ekki fyrr en löngu seinna að kæfan sagði mér að hún hefði verið eitthvað reið og fúl - hún var bara Paying it forward á þjóninn! Ég slapp! Þá vissi ég að þessi kæfa var keeper!

Pays it forward - láttu deitið ekki þjást!

2003-07-30T13:28:00.000Z

„Come right in,“ sagði kæfan við fluguna

Ég fór í heimsókn til verðandi góðrar vinkæfu minnar um daginn. Vinskapur okkar var í frummótun og okkur fannst tími til kominn að innsigla vinskap okkar með kvöldmat. Hún tók af skarið og bauð mér í mat og sá ég fram á notarlega kvöldstund að heimili hennar. Ekki gat mig grunað að þessi unga stúlka ætti fljótlega eftir að verða svarinn óvinur minn.

Ég mætti tímanlega og var vísað inn í stofuna. Þegar þangað var komið byrjaði strax að halla undan fæti: tvær aðrar kæfur voru viðstaddar! Eina þekkti ég, en hina, Þriðju kæfuna, hafði ég einungis séð einu sinni áður og var hún algjörlega óskrifað blað í huga mér. Pre-dinner small talk gekk vel fyrir sig, við náðum öll ágætlega saman, en ég tók eftir því að Þriðja kæfan leit mig afar tortryggnum augum. „Hver er þessi lúðulaki,“ sá ég að hún hugsaði, „sem er að reyna að stela frá mér bestu vinkæfu minni? Over my dead body mun þessum óæðri karlmanni takast það! Mark my words...“

Jæja, kvöldmaturinn var afar ljúffengur - enda eru flestar kæfur fæddir góðir kokkar - en svo fór að syrta í álinn. Þegar við snerum aftur inn í stofu atvikuðust hlutir svo að ég lenti við hlið Þriðju kæfunnar. Gúlp! Við röbbum eilítið saman um heima og geima en svo gerði ég mína stóru skyssu: ég minnist á þá staðreynd - bæði í gamansömun tón og tilgangi, I might add - að heimspeki sé afar óhagkvæm námsgrein. „Nú já, er það virkilega?“ segir hún og brosir útum.
„Já, hvað GERA heimspekingar svosem? Annað en að betla, meina ég!“ bæti ég við hlægjandi.
„Þú veist að sjálfsögðu að heimspeki og stærðfræði eru náskyld efni - sumir vilja meira að segja meina að þetta sé einn og sami hluturinn!“ segir hún blákalt.
Ég hlæ kurteisislega - haldandi að sjálfsögðu að hún sé að taka þátt í gríninu með mér. „Já, af hverju er þetta eiginlega kennt við háskólann?“ segi ég til þess að halda boltanum gangandi. En þar fór ég víst yfir strikið.
Eftir smá þögn - kúnstpása er þetta víst kallað af fagmönnum - skellir hún svo framan í mig: „Þú veist að ég kláraði heimspeki við Háskólann?“
„Ó,“ segi ég eilítið óöruggur. „Þannig að þú meintir ekki þetta með að stærðfræðina og heimspekina?“
„Þvert á móti - ég lít á mig sem sannan stærðfræðing! Stærðfræðing sem sætir ekki hömlum þurra sannana og leiðinlegra útreikninga,“ svarar Þriðja kæfan.
„En..., “ ég veit ekki alveg hvernig ég á að halda áfram, „en fjallar ekki heimspekin aðallega um að setja FRAM kenningar á meðan að stærðfræði snýst mestmegnis um að SANNA hlutina?“
„Hah! Hvað veist þú svosem, fáfróðlingur?“ segir hún þá. „ÞÚ ert ekki með gráðu í heimspeki... það er ÉG sem er með svoleiðis gráðu!“
„En nú heyrir stærðfræði undir raunvísindadeild á meðan heimspeki er undir heimspekideild... ef þetta er svona skylt, af hverju er þetta þá ekki flokkað saman í háskólanum?“ reyni ég að lokum að malda í móinn, og lít núna til hinna kæfnanna sem fylgjast undrandi með umræðunum (ég get ekki kallað þetta rökræður þar sem rökin komu bara úr einni átt!).
Þriðja kæfan glottir bara og horfir á mig eins og ég væri vanþroska barn sem hefur spurt kjánalegrar spurningar. Ég lít aftur á hinar kæfurnar í von um að fá einhvers konar staðfestingu á að stærðfræði og heimspeki séu ekki sami hluturinn. En hinar kæfurnar hristu höfuðið - „við stöndum með Þriðju kæfunni,“ sagði allt þeirra fas.
Ég sá að þessar umræður gat ég ekki unnið svo að ég sagði bara: „Jæja, that was that! Ætli þetta séu ekki bara líkari efni en ég hafði áður haldið, he he...“ í von um að létta andrúmsloftið aðeins.
En allt kom fyrir ekki; og andrúmsloftið varð svo þrúgandi að ég varð að klára úr tebollanum í flýti og sagði svo takk og adieu.

Eftir þetta frysti vinkæfan mig úti og allt það sem hefði getað orðið að langvarandi vinskap hvarf... eins og tár í rigningu. Ég reyndí ítrekað að hafa samband við hana - en hún svaraði engu! Þegar ég hitti þær svo næst þá var vinkæfan öll mjög flóttaleg, og muldraði loks útúr sér: „Eh, það er búið að vera brjálað að gera... en let's do lunch!“ [kæfutalk fyrir: hittumst aldrei aftur! - ritstj.] Þegar þær gengu í burtu, sneri Þriðja kæfan sér við með bros á vör sem sagði: „I won! I won the best friend!“

Ef besti vinur þinn stefnir í að eignast annan góðan vin en þig... brenndu þá nýja vininn feitt! Just to Pays it forward!

2003-07-29T11:48:00.000Z

Kæfa sækir heimboð - II. hluti

Ég var staddur í verslun daginn eftir versta heimboð kæfu sem ég hef lent í þegar síminn minn hringdi. Það í sjálfu sér er ekki óeðlilegt; óeðlilegi hlutinn var sá að þetta var kæfan frá því kvöldinu áður! Ég var örlítið undrandi á því að vera að fá símhringingu frá þessari kæfu, enda gekk gærkvöldið vægast sagt illa og endaði næstum með ósköpum og var ég ennþá þreyttur á sálinni eftir að hafa fengið svona mikið Pays it forward!
Samtalið sem átti sér stað á milli okkar var með ólíkindum: „Sæll, hvað segirðu gott?“ byrjaði hún með hefðbundnu sniði. Eftir nokkrar sekúndur af innantómu hjali ákvað ég að ýta á eftir henni: „Ég er staddur í verslun og er upptekinn, var það eitthvað sérstakt?“ Stutt þögn. „Já heyrðu, ég gleymdi úrinu mínu hjá þér í gær. Má ég koma og sækja það?“ Við tók yfirþyrmandi þögn. Ég áttaði mig ekki á þessu, hafði hún verið með úr? Og gleymdi hún því hjá mér? Hver gleymir úri? Húfa, vettlingar, smáhlutir ýmiskonar - allt hlutir sem hægt er að gleyma. En úri? Er hægt að gleyma úri? Það er alltaf á þér. Tekur maður ekki eftir því að úrið vanti???

„Ég sá nú ekki neitt úr í gær, eða í dag. Ertu viss?“ sagði ég og efatónninn í röddinni gat ekki leynst kæfunni. „Já, alveg viss. Má ég koma og sækja það?“ endurtók hún. „Ég er upptekinn núna og losna ekki fyrr en á eftir. Ég er reyndar mjög upptekinn í allan dag, má ég ekki bara skutla því til þín í kvöld?“
„Nei,“ sagði hún strax. „Það er ekki hægt.“
„Nú,“ sagði ég og bætti svo við: „af hverju ekki?“
„Sjáðu til... ég verð að leita að því,“ sagði hún svo.
„Þetta er ekkert mál, ég get alveg leitað að því - ég finn það ef það er þarna.“
„Nei, það gengur ekki upp,“ sagði kæfan, frekar æst.
„Nú?!“
„Já, sjáðu til,“ sagði kæfan og hikaði örlítið, „ég veit sirka hvar það er og ég get fundið það strax.“
„Ahem,“ sagði ég, „hvar er það sem sagt?“
Vandræðaleg þögn. „Það er á bakvið skrifborðið þitt.“
„Á bakvið? Ertu viss?“ sagði ég því það er ekkert bakvið skrifborðið mitt, nema veggur. „Já, á litlum kassa bakvið skrifborðið. Eða svona við hliðiná því. Og kannski svolítið undir því,“ mumlaði hún útúr sér. Þarna var þetta komið! Hún hafði viljandi skilið úrið eftir til að hafa ástæðu til að koma aftur. „Ég skal leita af því og skutla því til þín í kvöld, ef ég finn það,“ sagði ég uppgefinn á ný.

Þegar ég kom svo heim, fór ég að skrifborðinu og lagðist á fjóra fætur. Þurfti ég að hafa nokkuð fyrir því að ná í úrið, því það var ofaná litlum kassa sem ég geymdi gamla hluti í, við hliðiná skrifborðinu og jafnvel svolítið undir því! Ekki staður sem allir gátu séð - þvert á móti var það í raun falið! Enginn hefði geymt úrið sitt þarna! Enginn!

Ég keyrði það til hennar síðar um kvöldið. Ég hafði bílinn í gangi fyrir utan og gaf ekkert færi á mér. Maður þolir jú bara ákveðið...

Pays it forward once - shame on you. Pays it forward twice - shame on me!

2003-07-28T16:51:00.000Z

Hver er munurinn á karli og kæfu?

Skrítla dagsins:
Þegar karl horfir á eftir sætum rassi hugsar hann: „Vá... flottur rass!“
Þegar kæfa horfir á eftir sætum rassi hugsar hún: „Hmmm... ætli hann sé nógu ríkur?“

Að fara á date með kæfu með stór brjóst er outrageously shallow, en að fara á date með karli með stóran bankareikning... why, that's just Paying it forward!

2003-07-25T10:40:00.000Z

Kæfa kölluð Time-Out

Ég fékk heimsókn um daginn af ungri kæfu sem oftast er kölluð Time-Out af vinum sínum. Hún ruddist inn með tilheyrandi kæfulátum og handafálmi, en trompast svo algerlega þegar hún sá að ég var nýbúinn að borða mjólkurhristing með jarðaberjabragði.
„Af hverju keyptir þú ekki svona handa mér?“ öskrar hún - strax komin í kæfusýkiskast. „Nú, ég vissi til dæmis ekki að þú værir að koma, né heldur vissi ég að þig langaði í jarðarberjahristing,“ svara ég rólega og rökfast. „Já, en af hverju keyptir þú ekki ís handa mér Í GÆR?!“ heldur hún áfram, alveg í hamnum.
Ég horfði á hana stórum undrunaraugum. Hún dró djúpt andann og hélt svo áfram: „Nú, jæja, þetta þýðir umsvifalaus refsing: þú ert kominn í Time-Out frá öllum vinum þínum. Þú mátt ekki hitta þá í tvær vikur. Og ef þú hagar þér vel að þeim tíma liðnum, þá sjáum við til með framhaldið.“ Það skal hér tekið skýrt fram að þessi unga kæfa ER ekki, VAR ekki og mun aldrei VERÐA ástkæfa mín - þvert á móti!
En góðvinur minn var einnig í herberginu og hann reyndi að koma að skynsömum og rökstuddum mótmælum: „En hann GERÐI ekki neitt...“ byrjaði hann að segja. „Aha! Grunaði mig ekki!“ spýtti kæfan þá eitursnöggt út úr sér. „Þú ert með í þessu djöfullega ráðabruggi! Ok, þegar HANN er kominn úr sínu Time-Out-i,“ sagði hún og benti á mig, „þá verður ÞÚ umsvifalaust settur í tveggja vikna Time-Out!“ Svo að núna sit ég hér einsamall og yfirgefinn og má ekki tala við vini mína, þökk sé kæfunni sem oftast er kölluð Time-Out.

Að setja vini sína í Time-Out er frábær leið til að segja: Take it from me... I Pays it forward!

2003-07-24T15:15:00.000Z

Kæfa sækir heimboð

Ég varð þess vafasama heiðurs aðnjótandi um daginn að fá kæfu í heimsókn til mín. Kæfa þessi hafði sótt þetta heimboð mjög stíft með einum eða öðrum hætti (en ég tek það fram að þetta er það eina stífa í sögunni) og loks hafði hún uppskorið árangur síns erfiði, heimboðið var í höfn. Undir því yfirskyni að aðstoða hana við fartölvu hennar, komum við okkur vel fyrir í notalegri stofunni. Um leið og kæfan gekk inn í íbúðina gerbreyttist allt hennar fas, hún varð gersamlega heilluð af öllu sem hún sá! Hef ég heyrt því fleygt að það sé nóg að dingla glingri framaní kæfu til að heilla hana... en þessi sló öll met! Ég settist við tölvuna og byrjaði að vinna - enda var það tilgangur heimsóknarinnar. Hún skimaði um íbúðina hátt og lágt og spurði um marga hluti miskæfulegra spurninga. „Hvenær fékkstu þetta?“ „Hvað er þetta?“ „Hvað gerir þetta?“ Spurningaflóðið var endalaust.

Að lokum staðnæmdist hún við brúnan pappírspoka. Kæfan var heilluð. Hún hreyfðist ekki. Þegar ég var loksins byrjaður að njóta þagnarinnar sá ég hvernig hún byrjar að nálgast þennan ósköp venjulega brúna pappírspoka löturhægt. Hér var eitthvað á seyði. Með undrunaraugum tók hún glansandi hlut úr pokanum. „Hver á þetta?“ spurði kæfan. Og þótt mér fyndist svarið augljóst, þá hef ég fyrir löngu lært að það er ekkert til sem heitir augljóst svar í orðabók kæfunnar - „ég“ kom svarið. „Hvað er þetta?“ sagði hún í takt við fyrri spurningar sínar. „Þetta er antík lampi sem ég keypti fyrir löngu“ játaði ég og bætti við „ég fékk hann á góðum kjörum, mikill afsláttur.“ „Nú já,“ sagði hún um leið og hún skoðaði gersemina og handlék.
„Ég ætlaði að setja hann á skrifborðið mitt, þetta er augljóslega einhverskonar skrifstofulampi, e.t.v úr banka. Hann var bara svo flottur að ég gat ekki staðist hann - og svo fékk ég hann á frábærum kjörum, ég gat bara ekki neitað mér um hann.“ Augu kæfunnar voru glansandi enda lampinn glæsilegur.
„Má ég eiga hann?“ spurði kæfan án þess að hika. „Eiga hann?“ sagði ég undrandi. „Já, þú ert augljóslega ekkert að gera við hann. Má ég ekki eiga hann?“ sagði hún í fullri alvöru!
„Nei,“ svaraði ég og taldi málinu vera lokið. Leit kæfan þá á mig hatursfullum augum og hóf mikinn fyrirlestur um það að hún ætti að eiga lampann því hana vantaði lampa og ég væri ekki að gera neitt við hann. Hún hefði meira að gera við hann, og ekki skipti máli að ég hefði keypt hann. Ef ég hafði haft einhverjar efasemdir fyrirfram um að þetta yrði erfitt kvöld, þá voru þær horfnar núna. Ég reyndi að útskýra fyrir kæfunni að ég hefði keypt lampann fyrir sjálfan mig og hugðist nota hann, en ég talaði fyrir daufum eyrum. Ég beinlínis heyrði hvernig orð mín ómuðu í tómum kolli kæfunnar. Að lokum greip ég lampann, setti hann á skrifborðið mitt og stakk í samband. „Hananú,“ sagði ég, „núna er málið leyst.“ En kæfan var síður en svo ánægð með þessi málalok, en orðlaus var hún - enda var orðaforði hennar af skornum skammti þar sem þetta var landsbyggðarkæfa.

Vinnan hélt áfram í vægast sagt þvinguðu andrúmslofti, en þó í nægu ljósi. Allt í einu heyrði ég undarlegt hljóð, lágir skruðningar. Kæfan var að hugsa! Ég vissi að núna væri eitthvað slæmt í þann mund að fara að gerast. Kæfan hafði augljóslega fengið það snjallræði að lífga uppá stemminguna með kímni. Í sjálfu sér var ekkert að þessu, kímni er alltaf góð - en ekki er öll kímni góð kímni. Kæfa þessi hafði mikið dálæti á líkamlegum bröndurum og í uppáhaldi hjá henni var að pota vísifingri sínum í öxl mína, þá sem snéri að henni í það skiptið. Þetta var vægast sagt pirrandi og alls ekki fyndið!
„Fyrirgefðu, er þér sama þótt þú hættir þessu,“ sagði ég kurteisislega. Kæfan þóttist ekkert skilja - sem ekki var satt, aldrei þessu vant. „Hættu að pota vísifingri í mig,“ bað ég hana aftur. Ekkert virtist virka, hún var algerlega föst í þessum sama brandara aftur og aftur. Pot, pot og aftur pot. Svona gekk þetta í um 20 - 30 mínútur, aldrei hætti hún sama hversu mikið ég bað. Að lokum var mælirinn fullur! „Ef þú potar í mig einusinni enn, þá verð ég að biðja þig um að fara - með góðu eða illu.“ 30 sek síðar - pot.
Þá stóð ég upp og sagði: „Núna gekkstu of langt, ég þoldi lætin í þér með lampann en þetta er of mikið. Ég er bara einn karlmaður og hef mín takmörk. Þú verður vinsamlegast að fara.“

Kæfan var vægast sagt hissa á þessum orðum mínum. „Hvað gerði ég?“ spurði hún sakleysislega. „Því miður, þú verður að fara,“ sagði ég og stóð fastur á mínu. Ég rétti henni yfirhöfn hennar og bað hana vinsamlegast um að fara. Ég var hvort eð er búinn að gera þetta fyrir hana, einungis átti eftir að endurræsa tölvuna - sem hún gæti gert síðar hvar sem er. Kæfan kom algerlega af fjöllum og vissi ekki hvaðan á sér stæði veðrið! Ég útskýrði aftur að ég gæfi svona ultimatum ekki af léttúð og að ég væri búinn að fá nóg. Kæfan varð mjög ósátt og hvæsti svo á mig: „Segðu mér bara raunverulega af hverju þú vilt að ég fari!“
Eins og kæfum er gjarnt, þá sætta þær sig ekki við sannleikann, né heldur skilja þær hið einfalda samhengi milli orsakar og afleiðingu. Ég var orðinn þreyttur svo ég ákvað að koma henni útúr húsinu með einum eða öðrum hætti. Ég klæddi mig í jakkann, fór í skóna og sagði sviplaust: „Amma mín á afmæli, ég var bara búinn að gleyma því. Ég verð því að drífa mig.“ Án efa var þetta lélegasta lygi ævi minnar - en kæfan tók þetta gott og gilt. „Já, er það? Ok,“ sagði hún glöð í bragði.

Ég kvaddi hana með smá handaveifingu en varð eftir í ganginum og sagði: „Ég fer alveg að leggja af stað. Vertu blessuð.“ Ég settist í stigaganginn uppgefinn á sál og líkama, feginn að vera laus úr prísund kæfunnar... á þeirri stundu hafði ég nefnilega ekki grænan grun um að leiðir okkar mundu einn dag liggja aftur saman...

En ég verð nú að gefa henni eitt hrós: hún kunni svo sannarlega listina að Pays it forward!

2003-07-23T08:22:00.000Z

Ekki kæfa mig, takk!

Ég las ansi merkilega frétt í Morgunblaðinu um daginn [forsíðufrétt þann 11. júlí 2003]. Þannig er nefnilega mál með vexti, að stórgáfuðum vísindamönnum hefur, eftir að hafa eytt talsverðum tíma og peningum í ítarlegar rannsóknir, tekist að sanna það að kæfur hafa mjög kæfandi áhrif á karla. Frumlegir og skapandi einstaklingar falla í nokkurs konar dá, já það er eins og sé skrúfað fyrir snilligáfuna um leið og þeir byrja að búa! Þetta er jú ekki flókin stærðfræði: síðustu hundrað árin hefur tíðni hjónaskilnaða aukist til muna en það sem áður hefur verið - og einmitt þessi síðasta öld hefur verið öld mestra framfara í allri mannkynssögunni! Hvílík tilviljun!

Þetta kom mér sem sagt ekki mjög á óvart, sérstaklega þar sem ég hef lent mjög áþreifanlega í þessum kæfu-áhrifum. Fyrir mörgum Herrans árum síðan, þegar ég var ungur, spengilegur og hafði þykkt liðað hár, var ég einnig mjög hugmyndaríkur og frjór. Flestir vildu líka meina að ég væri fyndinn og almennt vel að mér. En svo kynntist ég kæfu...

Ég tók strax eftir breytingum eftir að við fluttum inn saman, pappírar tóku að hverfa - minnispunktar með hugmyndum og textum sem ég vildi geyma - og þegar ég hváði, þá var alltaf sama útskýringin: „Jú, ég var að taka til.“ Þannig hvarf hafsjór af fróðleik, bæði uppskálduðum af mér og öðrum vitringum.

Eitt skipti fór ég og félagarithöfundur minn út til að sjóða saman hugmyndir, en því miður gleymdist að taka með skriffæri, svo að við tókum upp á því að hringja bara í heimasímann hjá mér og tala inn á símsvarann minn, svo að við myndum nú allt sem fór okkar á milli. Vorum við afar ánægðir með afraksturinn, en þegar heim kom, blasti við sorglegur veruleikinn: öllu hafði verið eytt út af símsvaranum. Við féllum á hné, lyftum höndum til himins og öskruðum „Hví? Hví þessi ógurlega grimmd, ó Drottinn?!“ Svarið lét ekki á sér standa frá kæfunni: „Hvað meiniði, strákar? Ég var bara hreinsa aðeins til!“

En dropinn sem fyllti mælinn var þegar við félagarnir ákváðum loks að setjast niður og skrifa kvikmyndahandritið sem við höfðum talað um í lengri tíma. Átti þetta að vera mikilfengleg spennumynd, með flókinni og fyndinni framvindu. Allan þann tíma sem við sátum að skriftum, átti einmitt sambýliskæfan það til að koma inn í fínu setustofuna með truflandi athugasemdir: „Eitthvað að drekka, strákar? Ég er nýbúin að baka!“ En alltaf hafði hún þennan einkennilega svip... svona eins og hún væri að bralla eitthvað...
Rothöggið kom svo nokkrum vikum eftir að handritinu var lokið. Við félagarnir sátum inni í setustofu með sjónvarpið í gangi og skáluðum í fínu koníaki þegar fréttirnar bárust: tökur voru hafnar á nýrri stórmynd í Hollywood! Í fyrstu glöddumst við, en svo fór að renna á okkur tvær grímur... myndin átti nefnilega að heita „Mannklumpurinn“ - sama nafn og á myndinni okkar! Við göptum og ætluðum ekki að trúa okkar eigin augum, þegar við heyrum mjóa kæfurödd koma frá dyragættinni: „Hvaða, hvaða strákar... er eitthvað að?“ Við snerum okkur snöggt við, og viti menn, stóð þar ekki kæfan - íklædd splunkunýjum pels með demantakraga og engu öðru! Hún hafði stolið hugmyndinni og selt til Hollywood! „Sjáumst, strákar!“ sagði hún og vinkaði glyðrulega. Stuttu síðar flutti hún inn til Attilio, olíuborins Ítala, sem vann í garðinum okkar og er bæði mun yngri og vöðvastæltari en ég.

Árum seinna sáum við svo öll myndina og þetta var einhver leiðinlegasta kvikmynd sem ég hef séð á allri minni lífslöngu ævi, endalaus flashback ofan á flashback ofan á flashback... En kæfunni fannst hún frábær! „Hvað meiniði, strákar?“ sagði hún á meðan glamraði í gulltönnunum hennar. „Alveg rosa, rosa spennó!“
Ég hefi ekki skrifað stakt orð síðan að þetta gerðist af ótta við að einhver ísköld kæfa myndi stela hugmyndum og hugsunum mínum - helst tala ég ekki við fólk, hvað þá að ég kynnist nýju fólki; ég húki einn heima öll kvöld glápandi á sjónvarpið íklæddur gömlum slopp, borðandi Heinz baked beans beint upp úr dósinni... og allt út af kæfu!

Vísindasamfélagið stendur sameinað í niðurstöðum sínum: kæfur eru bestar í að Pays it forward!

2003-07-22T17:10:00.000Z

Upp eða niður - næstum því það sama!

Ég var staddur í lyftu um daginn í einu háhýsi Reykjavíkur í opinberum erindagjörðum. Eins og oft vill gerast þá stöðvaðist lyfta þessi á þriðju hæð og inn steig eðal-kæfa. Þetta var í sjálfu sér ekki óeðlilegt - sumar kæfur þykjast nefnilega hafa náð völdum á tækninni - en mér brá heldur betur í brún þegar ég sá að hún var að lesa einhvern einblöðung mjög einbeitt á svip! Þótti mér þetta vera gott hjá henni, þar sem kæfur geta sjaldnast gert meira en einn hlut í einu. Hún náði þar með athygli minni frá fyrstu stundu - ég varð að sjá hvernig þetta ævintýri hennar myndi enda. Þegar inn var komið, brosti hún góðlega til mín, beið eftir að dyrnar lokuðust og ýtti svo á þá hæð sem hún vildi fara á - takkinn var merktur „3“.
Ég varð hálf undrandi að sjá þetta, skimaði fljótlega yfir og sá að lyftan var einmitt á þriðju hæð! Ég ætlaði að fara að segja eitthvað þegar „ping“ heyrðist í lyftunni og dyrnar opnuðust aftur og kæfan gekk útúr - jafneinbeitt á svip og áður. Ég ákvað að halda lyftunni opinni, ef ske kynni að hún hefði óvart ýtt á vitlausan takka. Sá ég hana líta upp, opna næstu hurð til hægri og stíga þar í gegn. Á meðan stóð ég gapandi yfir þessu öllu saman um leið og lyftan lokaðist og hélt upp á hæðina mína. „Að minnsta kosti var hún að lesa - svo að eitthvað gott hefur vonandi komið út úr þessu öllu saman,“ hugsaði ég og gat ekki annað en brosað.

Even Pays it forward has its ups and down!

2003-07-21T11:46:00.000Z

Karlar nauðga og kæfur gelda... it all evens out in the end!

Ég fór um daginn að hugsa um orðið nauðgunarmyndmál. Nauðgunarmyndmál hefur fengið mikla umfjöllun í fjölmiðlum upp á síðkastið, kæfum hefur tekist að „sanna“ - með sinni meðfæddu kæfulógík - að ALLIR karlar eru fæddir nauðgarar sem dreymir um að niðurlægja kæfur og þrá ekkert heitar en að beita þær alls kyns ofbeldi, og með því að kaupa ákveðnar vörur eru þeir í raun að fá útrás fyrir duldar nauðgunarfantasíur sínar.
Snilld orðsins „nauðgunarmyndmál“ (fyrir utan að vera fullkomlega tilbúið og merkingarlaust orð) fellst meðal annars í því að það getur átt við bókstaflega allt myndefni af fólki: hamingjusamt fólk á ströndinni, par að kyssast, einsömul stúlka að bíða eftir strætó - allt er þetta argasta nauðgunarmyndmál! Og ef þú sem karl áttar þig ekki á því - nú, þá ertu í verulega vondum málum því að þá ertu einfaldlega í afneitun yfir því hversu mikill siðspilltur nauðgari you really are! Gerir það virkilega umræðunni gott um jafnrétti og almennt í samskiptum kynjanna að ofnota orðið nauðgun að svo miklu leyti að það missir sína eiginlegu og viðbjóðslegu merkingu?

Þar sem Pays it forward hefur enga vísindamenn á sínum snærum, og verður að ganga út frá því að kæfur notist við slíka til að sanna mál sitt, ætlar Pays it forward ekki að taka afstöðu með eða á móti hinu tilbúna og merkingarlausa orði „nauðgunarmyndmál“, en hins vegar er afar ósanngjarnt að aðeins eitt kynið hefur tækifæri til þess að nota þetta orð.
Nei, þar sem Pays it forward er ötull talsmaður jafnréttis, þá er nauðsynlegt að jafna leikvöllinn aðeins. Því skal minnt á þær fjöldamörgu auglýsingar sem nota sér geldingarmyndmál á karla: myndmál sem er hannað og upphugsað af kæfum, í þeim eina tilgangi að líttilækka karla; ræna þá karlmennskunni og á annan hátt gelda þá.

Þetta myndmál er afar algengt í fjölmiðlum í dag, og eitt gott dæmi um geldingarmyndmál er nýleg auglýsing fyrir MMS-þjónustu. Saklaus og hamingjusamur ungur karlmaður gerir þau stóru mistök að reyna að taka myndir af tveim eðal-kæfum. Fullkomlega eðlileg ákvörðun hjá honum; því til hvers eru kæfur ef ekki til annars en að taka myndir af þeim? En þær, being the kæfur they are, slá hann FAST utan undir og springa svo úr kvalalosta-hlátri og high-fiva, er þær sjá hann hrökklast undan með bæði marið andlit og - það sem meira er - sjálfsálit. Þessar kæfur fá eitt stórt Pays-it-forward prik! Mér þætti gaman að sjá - og skora hérmeð á auglýsendur á að gera - nákvæmlega eins auglýsingu... bara með skiptum kynjahlutverkum: venjuleg kæfa gengur upp að tveimur körlum og tekur mynd af þeim, sem umsvifalaust lemja hana og fara svo að skellihlægja! Ég efast ekki um að þessi auglýsing yrði mjög vinsæl - og allt í þágu jafnréttis!
Aðrar auglýsingar fara ekki eins leynt með geldingarmyndmál sitt: ein tiltekin popp-auglýsing hefur hlotið miklar kæfu-vinsældir þar sem kæfa hússins þjálfar upp einhvers konar gæluloðdýr til að gelda bónda sinn, og kæfan sendir hann svo kviknakinn til atlögu við blóðþyrst dýrið - alveg eins og Rómverjar til forna! Ekki þarf að spyrja að leikslokum: bóndinn liggur eftir í valnum, steingeldur með sár á höfði... á meðan að kæfan liggur við hlið hans hlægjandi hlátri hins rangláta!

Pays it forward vonast til að geldingarmyndmál nái sem mestri útbreiðslu, þar sem bæði nauðgunar- og geldingarmyndmál eru the Ultimate Pays it forward-orð: engin tilsvör eru til gegn þeim! Ef þú vogar þér að reyna að mótmæla að nauðgunarmyndmál eigi við mynd, þá ertu samstundis búinn að viðurkenna að þú sért ofbeldisfullur nauðgari... in your mind! And that's the worst kind...

Pays it forward - it's the only thing left that makes any sense in this crazy ol' world.

2003-07-18T11:00:00.000Z

Sumar kæfur kjósa gúrkutíð

Ég fékk fyrirspurn frá kæfu um daginn; hún vildi endilega vita hvaðan orðið „gúrkutíð“ er upprunnið, og í stað þess að fletta því upp og actually LÆRA eitthvað, þá spurði hún karlmann - nefnilega mig. Þetta eru reyndar alveg hárrétt viðbrögð kæfunnar - og ég hrósaði henni með viðeigandi klappi á bossann - þar sem bækur geta verið afar hættulegar kæfum - þær geta nefnilega hæglega skorið sig á egghvössum brúnum blaðsíðunnar... svo ekki sé minnst á að þær gætu ofreynt litla sæta heilann sinn!
Það sem mér þótti einkennilegast, þar á móti, var að kæfa skyldi ekki þekkja til orðs sem kæfur fundu upp. Jæja, henni - og öllum öðrum kæfum til frekari fróðleiks - þá kemur útskýringin hérmeð, beint úr Orðabók Kæfunnar:
„Gúrkutíð þýðir að það sé hart í ári, en upprunalega vísar orðið til þeirra tíma þegar karlmannsleysi hrjáði kæfur og/eða handtitrarar þeirra lágu niðri vegna viðgerða, rafmagnsleysis, eða af öðrum orsökum. Þá þurfti kæfan að notast við gómsætar og seiðandi gúrkur sér til friðþægingar og á þar af leiðandi aðeins við um kæfur sem eru of ófríðar til að ná sér í alvöru karlmann. Þetta orð hefur síðan náð talsverðri útbreiðslu og merking þess hefur víkkað. Sumir fræðimenn telja að útbreiðsla orðisins um lélegan og ómerkilegan fréttaflutning stafi einnig af þessu þar sem sagnahefð kæfunnar á tímum karlaleysis er mun rýrri en þegar karlar taka þátt í umræðum.“

Pays it forward - getur líka verið fræðandi!

2003-07-17T09:13:00.000Z

Varúð: Kæfa undir stýri!

Ég fór í bíltúr um daginn með nokkrum góðum vinum, en áður en lagt var af stað upphófst mikil deila um hver ætti að keyra. Ein frekjukæfan varð að lokum þreytt á röksemdum karlanna fyrir því að karl ætti frekar að keyra og hún stappaði niður fótum og skríkti: „Nei, nú keyri ÉG!“ Það skal meira að segja tekið skýrt fram að þessi kæfa HATAR að keyra - en hún hatar „rök“ og „röksemdafærslur“ enn þá meira...
Karlar vita að Hell hath no fury like a paté scorned, svo að við settumst hljóðlega inn í bílinn og svo var lagt af stað. Förinni var heitið til Hafnarfjarðar, okkur langaði til að kíkja á Víkingahátíðina þar, en little did we know hvernig þessi ferð mundi enda.
Eftir að hafa „villst“ inn í miðbæ Kópavogs, Garðabæjar og Bessastaðarhrepps (kæfan hlustaði ekki á ábendingar... hún var allt of upptekin við að keyra!), þá komum við að mikilvægum fork in the road. Karlarnir inni í bílnum höfðu gert sér grein fyrir því að leiðin til að komast til Hafnarfjarðar var að beygja til hægri, en þar sem við nálguðumst the point of no return varð ljóst að ökukæfan var ekki á sama máli. En það var ekki of seint, við vorum jú, after all, aðeins á 30 kílómetra hraða á klukkustund.
Við hrópuðum og kölluðum: „Hægri. Hægri! Beygðu til hægri! HÆGRI!!“ En að sjálfsögðu beygði kæfan til vinstri og hristi svo höfuðið með klassískan I-know-best svip kæfunnar. „Pht! Hægri eða vinstri... þetta er næstum því það sama! Og ég vil ekki heyra MÚKK frá ykkur það sem eftir lifir ferðar - þið eruð búnir að vera með leiðinlegar og MEAN athugasemdir [eða „leiðbeiningar“ eins og við karlar köllum það] ALLAN tímann!“ hrópaði ökukæfan. Og viti menn... eftir þriggja tíma bíltúr in total silence vorum við líka komin heim... takandi Krísuvíkurleiðina frá Grindavík! Það er alltaf gaman í bíltúr, en ég hugsa stundum hvernig það hefði verið að fá að skoða spennandi víkinga í stað þess að sitja innilokaður í heitum bíl þennan fallega og sólríka sunnudagseftirmiddag.

If you want to Pays it forward... just keep on drivin'!

2003-07-16T22:50:00.000Z

Má bjóða þér tengdakæfu?

Ég bauðst til að hjálpa vini mínum að flytja um daginn. Ég hafði verið tíður gestur á heimili hans og kæfunnar hans og taldi það vera lítið mál að bjóða fram aðstoð mína. Góður vinur minn var með mér og vorum við á því að þetta yrði ekkert mál fyrir okkur. Við gerðum í huga okkar lista yfir allar eigur vinar okkar - og það var ekki beisið: lítið kaffiborð, lítill tveggjasæta sófi, þrír borðstofustólar sem einnig voru notaðir í eldhúsinu, þunnt og létt borðstofuborð og ein tölva. Þetta var eitt minnsta innbú sem ég vissi um og var það okkar samkomulag að við myndum kíkja við um klukkan hálf fimm næsta föstudag eftir vinnu - þetta tæki mest korter, kannski hálftíma. Við félagarnir skunduðum því þangað léttir í lundu þennan feiga föstudag.
Þegar við vorum komnir á staðinn tókum við strax eftir því að vinur okkar var hvergi sjáanlegur, einungis ókunnugt fólk á vappi fyrir utan kæfuna hans. Þetta var ekki óeðlilegt, hann var jú allt annað en stundvís. Við tókum því uppá því að stytta okkur stundir þar til við tókum uppá því snjallræði að hringja einfaldlega í hann og láta vita að við værum mættir.
„Sæll og blessaður, við erum komnir - hvar ertu?“ sagði ég í símann. „Ég er að hjóla“ var svarað. „Að hjóla?“ spurði ég furðulostinn en bætti svo við „En þú ert á leiðinni, right? Við erum mættir.“ Vinur okkar svaraði að bragði: „Nah, ég kemst ekki.“ „Huh? Ætlarðu þá að flytja seinna?“ sagði ég og fannst skítt að ég hefði ekki verið látinn vita fyrr af þessu. En þá kom sprengjan: „Nei nei, ég flutti í gær - það var ekkert mál. Þið eigið að flytja tengdakæfu mína.“ Ég trúði ekki mínum eigin eyrum! Hann var paying it forward!
Tengdakæfan hans var rómuð fyrir mikla kæfutakta - annað eins þekktist ekki í hinum vestræna heimi. Kæfan hans þótti slæm, ráðrík og leiðinleg - en hún var varla skugginn af móður sinni! Tengdakæfan hans var þessi týpa af kæfum sem grætir ung börn einfaldlega með nærveru sinni! Ég var vægast sagt í sjokki yfir þessum fréttum þegar ég allt í einu sá tröllkæfuna nálgast mig í slow motion... eftir um það bil tvær mínútur var allt komið á hreint. Vinur okkar hafði sagt henni að tveir vinir sínir væru að koma til að hjálpa henni að flytja. Að auki hafði hún tvo syni sína og svo kæfu vinar okkar. Með sendibílstjóranum vorum við alls sjö manns - „þetta ætti ekki að vera svo erfitt“ hugsaði ég.
Við ákváðum því að harka þetta af okkur, enda vorum við komnir og ekki fyrir alla að eiga við tengdakæfuna. Tengdakæfan bjó fyrir ofan vin okkar og kæfuna hans og héldum við öll á efri hæðina. Þegar inn var komið blasti við frumskógur af allskonar mubblum! Hún var augljóslega langlíf - en líklega sú eina í fjölskyldunni. Hún hafði að öllum líkindum erft nokkur innbú og aldrei hent neinu! Þarna voru tvö sófasett og þrjú borðstofuborð og ógrynni af stökum stólum, hver einasti veggur var algerlega hulinn af allskonar hillum. Lampar og glermunir hverskonar fylltu öll borð. Skápar fullir af silfri, postulíni og bókum stóðu hér og þar. Hver einasti munur var úr þykkustu eik eða mahoganí! Þéttpakkaðar mubblubúðir stóðu tengdakæfunni langt að baki! Það varla sást í gólfið og sumstaðar var erfitt að feta sig um íbúðina!
Ég sá strax að þetta var gríðarlega mikið verk og langt frá því sem ég hafði nokkurn tímann hugsað mér. Tengdakæfan tók strax til við að skipa fyrir og það beinlínis lak af henni mannfyrirlitning og leiðindi. Við félagarnir byrjuðum að taka nokkra stóra muni niður í sendibíl en tengdakæfan fann alltaf að! Ýmist vorum við ekki að taka rétta muni, ekki í réttri röð, ekki nógu þunga muni - en ætíð fórum við ekki nægilega gætilega með munina - „the precious things!“
Ég get með sanni sagt að ég hef ekki séð annað eins, liðþjálfinn í Full Metal Jacket nálgast hana helst - en þar fengu þeir þó að syngja, hérna var ekkert nema kvabbið í tengdakæfunni. Allar sögurnar sem ég hafði heyrt af henni voru sannar, hún var gersamlega óþolandi og ekki hægt að gera henni til geðs! Það var sama hvað maður gerði, ekkert var nógu gott. Ég gat ekki annað en brosað þegar ég rölti niður þrjár hæðir með níðþungt stofuborð og hugsaði með mér að ég hafði heyrt allar sögurnar frá þessum vini mínum, sem gat ekki einu sinni sýnt okkur þá sjálfsögðu kurteisi að þjást með okkur!

Eins og kæfum er von og vísa þá varð tengdakæfan að stjórna öllum smáatriðum varðandi flutninginn. Kom strax í ljós að tengdakæfan og sendibílstjórinn höfðu mjög mismunandi skoðanir á því hvernig væri best að standa að þessu. Með frekju, yfirgangi og kæfutöktum hafði hún sitt fram, enda taka kæfur sem þessar alltaf illa við leiðbeiningum - jafnvel þótt þær koma frá atvinnumönnum og sama hversu skynsamar og rökréttar þær eru.
Leiddi þetta til þess að öll innbúin voru flutt út og geymd fyrir utan bílinn og svo átti að raða í hann - í stað þess að raða jafnt og þétt. Í sjálfu sér hefði þetta e.t.v. getað sloppið í flestum tilvikum, einungis kallað á meiri tilfæringar en venjulega. En í þessu tilviki var þetta útí hött - konan bjó á miðjum Laugaveginum og var að flytja á háannatíma á föstudegi! Það reyndist því hvimleiður leikur að labba með blýþungar mubblur yfir Laugaveginn (og bíða eftir að bílar stoppuðu fyrir manni) og raða meðfram gangstéttinni fyrir framan nærliggjandi verslanir. Enginn kvartaði þó, enda líklega lifandi fegnir að losna við þessa kæfu!

Eftir mjög erfiðan dag var gefið leyfi til að taka 30 mín. í mat. Seint var liðið að kveldi, en allt var komið í bílinn og verknið hálfnað - eða það taldi ég. Ég þurfti vægast sagt að taka á honum stóra mínum til að snúa aftur til tengdakæfunnar - en ég stóð við mitt, enda ekki þekktur fyrir annað. Eftir kvöldmat tók við það hrikalega verk að taka allt úr sendibílnum og raða í íbúð tengdakæfunnar. Þetta var frábært tækifæri fyrir tendgakæfuna að sýna aftur allt það sem er kæfum meðfætt, en flestar reyna að fela: smámunasemi, stjórnsemi og almenna kæfutakta.
Hver einasti hlutur þurfti að vera staðsettur á nákvæmlega réttan stað, en „réttur staður“ gat verið æði breytilegur. Allt var þetta framkvæmt undir geltandi skipunum tengdakæfunnar og kæfu vinar okkar á víxl. Ég veit ekki hvort Helvíti er til... en ég veit að innsti hringur hans er stjórnað af kæfu - í líkingu við þetta.

Þegar þetta var loksins afstaðið kom tengdakæfan og kæfa vinar okkar að okkur og sögðu: „Takk fyrir hjálpina strákar“ og skelltu svo hurðinni í andlitið á okkur. Eftir stóðum við gersamlega örmagna á sál og líkama.

En við vorum ekkert fúlir, nei, við vorum fegnir - FEGNIR! Vissulega hefði verið gott að fá eitthvað fyrir vikið, t.d. bjór, pizzusneið eða hvað sem er - en frelsið, frelsið skipti öllu máli og það hafði aldrei verið sætara.

Og vinur minn? Hann bjó við tengdakæfuna 24/7, he was just paying it forward - you gotsta! No hard feelings. Guð veit að tengdakæfan var paying it forward, so he had to...

And now I'm telling you the story, so you can Pays it forward, too!

2003-07-15T16:32:00.000Z

Tvær kæfur í hendi eru betri en ein tík á djammi

Ég gerðist svo hugrakkur um daginn að skella mér niður í miðborg óttans. Dvaldi ég þar dágóða stund í góðu yfirlæti á einum vinsælasta skemmtistað bæjarins. Þegar leik var lokið ákvað ég ásamt föruneyti að halda á einn betri veitingastað bæjarins, sem á þessum tíma sólarhringsins seldi misljúffengan mat í gegnum lúgu. Þegar þangað var komið var hafsjór að körlum og kæfum í einhverskonar biðröð fyrir utan lúguna. Glaður í bragði brá ég mér í biðröðina og hlakkaði mikið til að neyta matar míns þegar að mér kæmi. Þar sem ég er ómótstæðilegur í alla staði, leið ekki á löngu þar til kæfa ein gaf sér á tal við mig, og fór vel á milli okkar - í fyrstu. Eftir örskamma stund uppgötvaði ég - mér til mikillar skemmtunar - að ég þekkti þessa kæfu í gegnum félagsstörf hennar. Ég ákvað því að heilla hana upp úr skónum með því að vísa í þennan félagsskap sem hún er stoltur félagi í... sagði ég því við hana í léttum tón: „Ertu ekki tík?“ Hún brást vægast sagt mjög illa við og hváði: „Hvað þá?!“ Tók hún svo upp á því að hóa í tvo fíleflda karlmenn sem hún kynnti sem bróðir sinn annarsvegar og kærasta sinn hins vegar. „Viltu gjöra svo að endurtaka þetta!“ sagði hún svo grafalvarleg á meðan steratröllin brettu upp ermarnar. Ég verð að játa að þetta voru ekki viðbrögðin sem ég átti von á og með lágri og brotinni röddu sagði ég aftur: „Ertu ekki tík?“ Allt ætlaði um koll að keyra þegar ég bætti svo við: „þú veist, tíkin punktur is.“ Eitthvað rofaði nú til í kolli tíkarinnar - ég sá hugsunina beinlínis fæðast - og svo sagði hún hikandi: „Já... þú meinar það...“ og því náði ég rétt svo að afstýra yfirvofandi árás steraboltanna. Ég stóð þarna eftir skelkaður og fékk svo eina ískalda gusu í andlitið að lokum: „Þú hefðir átt að segja það strax!“ sagði tíkin, fullviss um að uppþotið hefði algerlega verið mér að kenna! Ég átti ekkert svar við þessu, kyngdi og samþykkti það... það mun ég sko næst gera!

Ekki er annað hægt en að dást að félagsskap sem tekur ákveðið orð og tileinkar sér það í þeim tilgangi að draga úr neikvæðri merkingu þess og jafnvel spila aðeins með það. Svo þegar saklaus karl dirfist að fara eftir vinsamlegum leiðbeiningum síðunnar: „Aðstandendum Tíkarinnar finnst óþarfi að svo sé [orðið tík sé neikvætt] og þætti gaman að eiga þátt í að orðið tík öðlist jákvæðari merkingu“ á maður hættu á alvarlegu líkamstjóni - og svo véla þær saklausa karla til þess að gera líkamsvinnuna fyrir sig!

They sure know how to Pays it forward, do you?

2003-07-14T10:12:00.000Z

Síðasta skiptið sem ég bauð kæfum í partí

Ég var farinn að hátta um daginn, þegar síminn hringdi heima hjá mér. Ég hafði eytt notarlegri kvöldstund með sjálfum mér, reykt fínt píputóbak, lesið góða bók og fengið mér einfaldan viský - svona rétt fyrir svefninn - og það var þá sem síminn hringdi. Það var hvell kæfurödd á hinum endanum:
„Hæ! Má ég bjóða sjálfri mér í partí heim til þín núna? Við erum sex kæfur - verðum komnar eftir smástund! Bæjó!“ Ég hafði ekki einu sinni tíma til að segja „Nei“, enda skilja kæfur ekki orðið nei, nema að þær sjálfar segi það... og þá er það eitthvað VOÐA mikið mál!
Anyhoo, stuttu síðar koma þær allar innhrynjandi til mín, mismikið klæddar og ofurölvi eins og kæfum er von og vísa, og tala svo ekki um annað en argasta klám og rassa allt kvöldið. Eftir að þær höfðu farið yfir ÖLL velsæmismörk (ein kæfan FLENGDI mig meira að segja ítrekað...á ALLAR kinnarnar!), þá bað ég þær mjúklega um að fara því að ég þyrfti minn tólf tíma svefn... og klukkan næstum farin að ganga ellefu! En er ég vísa þeim á dyr, uppgötva ég - mér til mikillar skelfingar - að nokkrar þeirra (þær allra villtustu), höfðu falið sig inni í svefnherberginu mínu! Ég segi þeim kurteisislega að partíinu sé lokið, og bið þær vinsamlegast um að leggja af stað heim á leið. „Hann mun ALDREI fatta NEITT,“ skellir ein kæfan þá uppúr. „Nei, ha ha ha! OJ barasta bjakk!“ tísta hinar tryllingslega í kór á leiðinni út.
Nú, eftir að ró sest loksins yfir íbúðina, þá geri ég mig reiðubúinn til að skríða upp í rúm - þetta hafði verið langur og strangur kæfudagur. En þegar ég fletti handofna kasmír-rúmteppinu af rúminu mínu sé ég strax hvað hafði kætt þessar grimmu utanbæjarkæfur svona rosalega: undir sænginni minni hafði nefnilega verið hent gömlu uppkrumpuðu kæfubindi, og á koddanum mínum var stórt far... nánari athugun leiddi í ljós að farið var eftir nakinn kæfurass! Koddinn minn hafði verið rassaður!

Nú er liðinn langur tími síðan að þetta atvik átti sér stað, en ávallt þegar ég rekst á þessar villtu utanbæjarkæfur, spyrst ég fyrir í léttum dúr hver hefði getað gerst svo ósvifin sem raun bar vitni. En kæfurnar vita upp á sig skömmina og færast alltaf undan í flæmingi. Þær roðna niður í tær, brosa voða fallega og víkja svo strax að öðrum málum, svo sem farða og skókaupum. Ég brosi bara innra með mér þegar það gerist - því að ég veit, að þetta var í síðasta skiptið sem ég bíð kæfum í partí.

To put your naked unshaven ass on your best friend's pillow is a great way to Pays it forward!

2003-07-11T07:56:00.000Z

A rolling paté gathers no moss

Ég keyrði upp í Byko um daginn til að kaupa mér stóran hamar og klámblöð og þar sem ég hringsóla í leit að stæðum, sé ég að stór jeppi er að gera sig tilbúinn að bakka út úr stæði. Well, sir, ég staðset mig réttilega við hlið stæðisins og gef stefnuljós í rétta átt. Jeppinn byrjar að bakka og fljótlega verður mér ljóst að ökumaður jeppans hefur ekki haft fyrir því að kíkja í bakkspegilinn. Fyrir aftan mig var kominn annar bíll svo að ég hafði engan annan valkost en að leggjast á flautuna, tút-tút-túúút, og vona það besta! En allt kemur fyrir ekki - jeppinn bakkar beint framan á mig - S*M*A*S*H, og eftir smá stund stígur út miðaldra kæfa með hatt, mjög undrandi og skömmustuleg á svipinn. Andlit hennar breytist samt fljótt í breitt bros og hún segir flissandi: „Æi, gerði ég nú eitthvað af mér aftur?“

Andvarp. Ekki gefa börnum hnífa og ekki gefa kæfum bíla... And don't forget to pays it forward!

2003-07-10T23:05:00.000Z

Gæf og gjöful kæfa

Ég var svo heppinn að hitta góða vinkæfu mína um daginn. Um leið fann ég hvernig hún var að ota flotholtunum sínum að mér, enda var hún búin að vera að tala um þau töluvert mikið áður. Ég tek það fram að hún notaði orðið „flotholt“ - ekki ég. Ekki leið á löngu þar til ég fékk að handleika flotholtin - hún er jú kæfa, after all - en ég var varla farinn að kynnast þeim þegar BÚMM! Allt var búið. Eftir stóð ég ringlaður og dasaður. „Bloggaðu um þetta!“ sagði hún svo ofsakát og fór...

... so I'm just paying it forward... - she sure was!

2003-07-09T11:31:00.000Z

Kæfa í sauðagæru

Ég hitti kæfu vinar míns í fyrsta skipti um daginn. Ég var plataður á þennan fund og hafði satt að segja varla hugmynd um að hún yrði þarna, en allt gott um það. Hún var þó nokkuð hlédræg fyrst, eins og við mátti búast, og var ég byrjaður að sjá fyrir mér „coy maiden“ stereótýpuna. Boy was I mistaken! Um leið og ég opnaði munninn skaut hún alveg rosalega á mig og gersamlega í kaf! Svona gekk þetta allt kvöldið og ég náði ekki að klára eina einustu setningu - og samt var ég gersamlega stútfullur af góðum sögum!!! Ég veit ekki hver reiddi hana svona upp, ég mætti seinna en allir aðrir - e.t.v. var búið að djöflast í henni áður, but she was paying it forward, are you?

2003-07-08T08:07:00.000Z

Köld eru kæfuráð

Ég fór í ónefnda búð um daginn og þegar ég var kominn að afgreiðsluborðinu mundi ég skyndilega að mig vantaði teskeið í heimilisstörfin. Ég spurði afgreiðslukæfuna hvort hún ætti teskeiðar og hún leit bara á mig og hristi glottandi höfðuðið. „Hvað ætlarðu sosum að gera við teskeið?“ frussaði hún svo út úr sér. „Nú, til dæmis að nota hana í að mæla sykur,“ svaraði ég undrandi. „Nota teskeið? Ha! Ertu KELLING?“ gelti þá kæfan á mig. Svo horfði hún á kæfuna fyrir aftan mig í röðinni, benti á mig og sagði svo hljóðlaust: „KELLING!“ Þær voru enn þá skellihlæjandi þegar ég keyrði í burtu.

They did their part in paying it forward... Are you?

2003-07-07T15:55:00.000Z

Ísköld kæfa í hádegismat

Ég fór í mat með kæfu um daginn og hún var alveg furiously reið! What up?! Uppsöfnuð reiði, biturð og bræði, og þessu hamstraði hún á eins og ormur á gulli. Well, sem betur fer kunni hún að Pays it forward: hún reiddi mig upp að ástæðulausu og svo fór ég í vinnuna og reiddi fólk upp alveg hægri og vinstri. Vinnufélagarnir skildu að sjálfsögðu ekki neitt í neinu.

Pays it forward... 'cause you gotsta!